فرهنگ اخلاق صفحه 327

1- 491. سوره انعام، آیه 127

2- 492. سفینه البحار، ج 8، ص 301 به نقل از «اسعاف الراغبین»

به خواندن دعا مشغول گشت. در این وقت چشمش را اندکی خواب ربود. ناگهان عرض کرد: خدایا! از چشمی که پر خواب است به تو پناه می برم!».(1)

امام صادق علیه السلام از پدر بزرگوار خود حضرت باقر علیه السلام نقل می کنند که به گروهی از شیعیان فرمودند:

«سوگند به خدا! من نسیم و ارواح شما را دوست می دارم. پس مرا بر این دوستی، به پارسایی و کوشش در عبادت یاری نمایید.

«وَ اعْلَمُوا أَنَّ وِلایَتَنا لا تُنالُ إِلّا بِالْعَمَلِ وَ الْإِجْتِهادِ، وَ مَنِ ائْتَمَّ مِنْکُمْ بِعَبْدٍ فَلْیَعْمَلْ بِعَمَلِهِ...».

«آگاه باشید کسی به ولایت ما نرسد مگر به عمل و کوشش در عبادت، کسی که به دیگری اقتدا می کند باید در عمل از او پیروی نماید».(2)

به همین جهت است که دانشمندان و عالمان دینی در کنار فعالیت های علمی و پرداختن به سایر امور مذهبی، خصوصاً در عبادت کوشا بوده و در این زمینه نیز گوی سبقت را از سایر مردم ربوده اند و هرگز از اذکار و نوافل و سایر مستحبات غافل نبوده اند.

مرحوم آیه اللَّه شیخ مرتضی انصاری - رضوان اللَّه علیه - با آن همه مشاغل درسی از زمان بلوغ تا پایان عمر شریفش علاوه بر نوافل شبانه روزی و قرائت یک جزء قرآن و نماز حضرت جعفر طیّار، هر روز زیارت جامعه و عاشورا را در یک جلسه با حضور قلب و توجّه خاصی ایستاده به جای می آورده است.(3)