فرهنگ اخلاق صفحه 331

12 - انس با نیکان

انسان نیازمند انس و محتاج مؤانست است و از مجالست با کسانی که با او دارای هدف مشترک بوده و در یک مسیرند بهره مند گشته، لذّت می برد.

الفت و ارتباط صمیمانه به شکلی شگفت انگیز انسان را برای گرایش به راه و روش معاشران و رنگ پذیری از هم نشینان آماده می سازد. از اینرو هم نشینی با اخیار و انس با نیکان در فراهم آوردن زمینه مساعد برای روی آوردن به عبادت، و ترغیب و تشویق آدمی به این امر حیاتی نقش به سزایی ایفا می نماید.

از طرفی انسان در اثر کار مداوم، تلاش مستمر، برخورد با ناملایمات و مواجه شدن با موانع گوناگون، گاه و بیگاه در مسیری که برگزیده دچار خستگی شده و برای مرتفع ساختن آن علاوه بر استراحت، نیازمند کمک و یاری دوستان و همسفران خود خواهد بود.

البته گرچه برخورداران از سعه صدر، دارندگان قدرت روحی فوق العاده، صاحبان نفس قوی و آنان که از ایمان استوار برخوردارند - تا زمانی که به واسطه درستیِ راه و تشخیص صحیح، از هدف فاصله نگرفته اند - در خود کوچک ترین احساس خستگی نمی کنند، لیکن آنان نیز به اقتضای طبیعت از انس و الفت بی نیاز نبوده، مجالست با نیکان و اخیار را غنیمت شمرده، از مؤانست با آنان احساس لذّت و استراحت خواهند نمود.

این است که امام صادق علیه السلام می فرمایند:

«... وَ اطْلُبْ مُؤاخاهَ الْأَتْقِیاءِ وَ لَوْ فِی ظُلُماتِ الْأَرْضِ وَ إِنْ أَفْنَیْتَ عُمُرَکَ فِی طَلَبِهِمْ، ...».(1)