فرهنگ اخلاق صفحه 332

1- 500. بحار الأنوار، ج 74، ص 282، باب 19

«(پیوسته) در جستجوی دوستی و برادری با پرهیزکاران باش، گرچه در تاریکی های زمین باشد، هر چند عمر خویش را در طلب آنان نابود سازی».

و جناب سلمان محمّدی - رضوان اللَّه تعالی علیه - زندگی را جز برای سجده کردن در پیشگاه خداوند و مجالست با نیکان خواهان نبوده و می فرماید:

«اگر سجده کردن برای خدا و هم نشینی با گروهی که کلام نیک از دهان خویش فرو می افکنند، نبود بی شک آرزوی مرگ می کردم.».(1)

تجربه نشان داده است که سالک بیش از سایر مردم از هم نشینی با اخیار محظوظ و بهره مند می گردد و هیچ چیز مانند انس با نیکان او را در راه عبادت و بندگی یاری و مساعدت نمی نماید.

یکی از نیکان می گوید:

«هر وقت در عبادت برایم سستی حاصل می شد، به دیدن یکی از عبادت کنندگان می رفتم و چون او را می دیدم تا یک هفته به شوق تمام به عبادت و طاعت اقدام می نمودم».(2)

بنا بر این سالک ضمن آنکه تمام تلاش خود را بر انجام تکالیف شرعی و پرداختن به ذکر و یاد خدا و عبادت پروردگار متعال متمرکز کرده و لحظه ای سستی و کسالت به خود راه نمی دهد، باید دوستی و مجالست با اهل عبادت را نیز غنیمت شمرده، اوقاتی را برای مؤانست با آنان اختصاص دهد، و خود را از خدمت به بندگان خدا و اهل عبادت محروم نسازد تا علاوه بر زدودن غبار خستگی از جسم و جان، از برکت فیوضات خاص معنوی که تحفه مجالس انس