فرهنگ اخلاق صفحه 333

1- 501. حیاه القلوب، ج 2، ص 647

2- 502. معراج السعاده، ص 524

و محبّت است نیز بهره مند گردد.

در عین حال باید:

اوّلاً: همنشینی را تنها برای خدا بخواهد و با انگیزه خواهش های دنیوی و اغراض مادی مجالست نکند ؛ از کنجکاوی در امور شخصی دوستان و مجادله با آنان که اساس محبّت را متزلزل می سازد خودداری نماید ؛ از رفاقت با اهل بدعت و افراد سبکسر که تابع احساسات زودگذر و حریص به دنیا هستند به شدّت بپرهیزد. و زنهار از غیبت که آفت ویرانگر مجالست های این دوران است!

ثانیاً: دوستان خدا را به منزله نفس خویش دانسته، حقوق آنان را مراعات نماید. از کشف اسرارشان حتی برای نزدیک ترین دوستان خود بپرهیزد. به هیچ وجه از بذل مال در حقّ ایشان مضایقه نکند و در همه حال با دست و زبان و به دور از تعصّب و خودخواهی مدافع آنان باشد.

ثالثاً: از اعتماد بیش از حدّ و افراط در دوستی که خارج از اعتدال و فارغ از میزان عقل است - و نوعاً به خاطر عدم دریافت عکس العمل شایسته، موجب سرخوردگی می شود و زمام زندگی را نیز از دست آدمی خارج کرده به دست دیگری می سپارد و سرانجام انسان را از امور دین و دنیا باز می دارد - پرهیز نماید.