فرهنگ اخلاق صفحه 344

1- 513. کافی، ج 2، ص 239، باب دوستی دنیا، ح 8 ؛ ینابیع الحکمه، ج 2، ص 348، ح 2

2- 514. دُنْیا بَلاغٍ» ممکن است به معنی دنیای کفایت کننده نیز باشد.

اهداف بلند انسانی، باز ایستادن از حرکت و پرواز، و همگامی با خواسته های حیوانیِ کسانی است که تمام همّت خویش را برای به چنگ آوردن متاع ناچیز دنیا به کار گرفته، خدا، معنویت و عالم آخرت را از یاد برده، خویشتن را به واسطه وابستگیِ اسارت آمیز به لذّت های دنیوی و مشتهیات حیوانی و پیروی از هواهای نفسانی تا حدّ یک حیوان بلکه پایین تر از آن تنزّل داده و از سعادت ابدی محروم ساخته اند.

آری، هشدارهای مکرّر پیشوایان دین خصوصاً مولا امیر مؤمنان علیه السلام نسبت به حبّ دنیا و وابستگی و دلبستگی به مظاهر فریبنده آن ناشی از خطرات عظیمی است که همواره جهان بشریت را مورد تهدید جدّی قرار داده و آن بزرگواران به نیکی آن را احساس می کرده اند.

پیامبران الهی و اوصیای بزرگ آنان، ارزش های جهان را از اعتبار ساقط نکرده اند. بلکه در پرتو تعالیم آسمانی و مکتب وحی، با هدف تکریم انسان و ارج نهادن به ارزش های والای انسانی، دنیا را برای انسان - نه انسان را برای دنیا - خواسته اند.

از اینرو همواره کوشیده اند تا با ارائه برنامه های واقع بینانه و سازنده، پیروان خود را در مسیر ارضای صحیح کشش های فطری و امیال طبیعی قرار داده، راه درستِ بهره وری از مواهب موجود در عالم طبیعت را به آنان بیاموزند تا در دنیا آسوده و در آخرت سعادتمند باشند.

باید با جهت مند کردن بهره وری در مسیر اهداف و مصالحی که نعمت های الهی برای آن خلق شده، و با انگیزه ای پاک و متعالی در صدد احیای ارزش های حقیقی آنها برآمده، از ضایع شدن آنها به شدّت جلوگیری نمود و از این طریق به عالی ترین شکل مطلوب از نیروها، قابلیت ها و مواهب موجود در انسان و طبیعت بهره مند گردید.