فرهنگ اخلاق صفحه 345

امیر مؤمنان حضرت علی علیه السلام در تفسیر آیه: « وَ لا تَنْسَ نَصِیبَکَ مِنَ الدُّنْیا».(1) می فرمایند:

«لا تَنْسَ صِحَّتَکَ وَ قُوَّتَکَ وَ فَرَاغَکَ وَ شَبابَکَ وَ نَشاطَکَ [و غناک]أَنْ تَطْلُبَ بِهَا الْآخِرَهَ».(2)

«سلامتی، نیرو، فراغت، جوانی، نشاط و بی نیازی خود را از یاد مبر تا (سعادتِ) آخرت را با آنها به دست آوری.».

علامه بزرگوار مرحوم مجلسی می فرماید:

«بنا بر آنچه که از مجموع آیات و روایات استفاده می شود، دنیای مذموم عبارت از اموری است که انسان را از فرمان خداوند، دوستی او و تحصیل آخرت باز دارد. بنا بر این دنیا و آخرت با هم متقابل اند. هرچه باعث خشنودی خدای متعال و قرب به او شود آخرت است، گرچه به ظاهر از امور دنیوی باشد. مثل تجارت، صنعت و زراعت که مقصود از آنها تحصیل معیشت خانواده می باشد - زیرا خدا به آن فرمان داده است - و (یا مقصود از آنها) صرف کردن در کارهای نیک، کمک به نیازمندان، پرداخت صدقات، بازداشتن خود از تکدّی و امثال این هاست، که همگی از امور اخروی است گرچه مردم آنها را از امور دنیوی به حساب می آورند.(3)

در واقع، آنچه مذموم است وابستگی، دلدادگی و دلبستگی به مظاهر جهان