فرهنگ اخلاق صفحه 347

1- 518. اَلدُّنْیا مَزْرَعَهُ الْآخِرَهِ»: بحار الأنوار، ج 70، ص 225، ب 54 ؛ عوالی اللآلی، ج 1، ص 267، ح 66.

و نعمت های سرشار معنوی محروم می سازد، زیان جبران ناپذیر دوری از همجواری با دوستان و اولیای خدا، و خسارت بزرگ محرومیت از فیوضات عظیم اخروی گریبان گیر او خواهد گشت.

حضرت عیسی علیه السلام می فرماید:

«قَسْوَهُ الْقُلُوبِ مِنْ جَفْوَهِ الْعُیُونِ وَ جَفْوَهُ الْعُیُونِ مِنْ کَثْرَهِ الذُّنُوبِ وَ کَثْرَهُ الذُّنُوبِ مِنْ حُبِ ّ الدُّنْیا وَ حُبُّ الدُّنْیا رَأْسُ کُلِ ّ خَطِیئَهٍ.».(1)

«قساوت قلب ها از خشکی دیدگان سرچشمه می گیرد و خشک شدن چشم ها به خاطر زیادی گناهان است. فراوانی گناهان نیز ریشه در دوستی دنیا دارد و محبت دنیا سرچشمه و ریشه همه خطاهاست.».

بی تردید بسیاری از مظاهر زندگی دنیا غرورآمیز و غفلت زا است. هر گامی که در جهت دنیا برداشته می شود، به همان نسبت پرده های غرور و غفلت آدمی استحکام می یابد. و هر قدمی که در مسیر اندوختن مال و منال دنیا و محبّت به مظاهر فریبنده آن بر زمین نهاده می شود، به همان نسبت انسان به عوارض شوم و مفاسد نکبت بار آن نزدیک تر خواهد گشت.

کدام بی عدالتی است که از محبّت دنیا سرچشمه نمی گیرد؟ و کدام ستمی است که ریشه در دوستی دنیا نداشته باشد؟ ما در زندگی خود و دیگران بارها این واقعیت محسوس را آزموده ایم، خصوصاً هنگامی که علل جنگ ها، خونریزی ها، فتنه ها، فسادها، ستم ها و بی عدالتی ها را مورد مطالعه قرار دهیم به روشنی