فرهنگ اخلاق صفحه 349

از اژدها و مارها و موش ها و خطرات آن که لحظه به لحظه او را به کام مرگ می کشید غافل گشته، به لیسیدن عسل و شیرینی آن مشغول گردید!».(1)

ای عزیز! این چاه مَثَلی است برای دنیا که از انواع و اقسام آفت و بلا و مصیبت و گرفتاری آکنده است. موش های شب و روز به سرعت از عمر انسان می کاهند. و اخلاط چهارگانه که چون مارهای کشنده وقتی به هیجان آیند، آدمی را از پای در خواهند آورد. اژدها نیز مثلی است برای مرگ که هر دم به انتظار من و تو است. و امان از عسل! و لذّت ها و شهوت ها و نعمت ها و عیش دنیا که تا چه حدّ غفلت زاست و تا کجا آدمی را فریفته خویش ساخته است.

ایمانی محکم، رأی و اندیشه ای استوار، و همّتی مردانه می طلبد تا در برابر جاذبه های دنیا و تشویق و ترغیب بی امانِ دنیاداران و دنیا طلبان، هدف و آخرت و فضیلت های انسانی را از یاد نبرده، با صلابت در برابر آن ایستادگی نماییم.

از امیر مؤمنان حضرت علی علیه السلام پرسیدند:

«أَیُّ النَّاسِ أَثْبَتُ رَأْیاً؟».

«چه کسی رأی و اندیشه اش از همه مردم استوارتر است؟».

فرمودند:

«مَنْ لَمْ یَغُرَّهُ النَّاسُ مِنْ نَفْسِهِ وَ مَنْ لَمْ تَغُرَّهُ الدُّنْیا بِتَشْوِیقِها».(2)

«کسی که مردم او را فریب ندهند و تشویق های دنیا او را نفریبد».