فرهنگ اخلاق صفحه 351

1- 522. سوره آل عمران، آیه 14

و زودگذر آن نه مورد تأیید شرع مقدس و نه مقتضای خردمندی است و با تجربیات تلخ دوران زندگی و مشاهدات روز مره امور پیرامون خود ما نیز به هیچ وجه نمی سازد.

« ... وَ مَا الْحَیاهُ الدُّنْیا إِلاَّ مَتاعُ الْغُرُورِ ».(1)

«زندگی دنیا جز سرمایه فریب نیست!».

فریبا و فریبنده به فرد یا چیزی اطلاق می شود که از طریق جاذبه های کاذب، با ایجاد پنداری نادرست در طرفِ مقابل، وی را مجذوب خویش سازد.

این خصیصه بیش از هر چیز با زندگی دنیا عجین گردیده تا ابزاری برای رشد و مدرسه ای برای تربیت باشد. و انسان آنگاه می تواند به نیکی از آن بهره برگیرد که با تصحیح رابطه خویش با آن، فریب لذّت های زودگذر و به ظاهر دلپذیر آن را - که با انواع و اقسام درد سرها همراه است - نخورده، آن را پلی برای عبور و مزرعه ای برای کشتِ مطلوب حقیقی خویش قرار دهد.

« اَلْمالُ وَ الْبَنُونَ زِینَهُ الْحَیاهِ الدُّنْیا وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ خَیْرٌ عِنْدَ رَبِّکَ ثَواباً وَ خَیْرٌ أَمَلاً ».(2)

«مال و فرزند، زینت زندگی دنیاست و پاداش نیکی های ماندگار و شایسته نزد پروردگارت بهتر و امیدبخش تر است.».

مال و فرزند، شکوفه های زیبای بوستان زندگی اند که اگر از طریق هدفمند کردن زندگانی دنیا بر شاخسار درختِ قرب الهی، عطر جاودانگی به خود نگیرند، بسیار بی اعتبار و زودگذرند و با کمترین نسیم فرو می ریزند. فرد با ایمان در عین حال که از رایحه دل انگیز این بوستان استشمام می کند، مست غرور نگشته، آنها را