فرهنگ اخلاق صفحه 352

1- 523. سوره آل عمران، آیه 185

2- 524. سوره کهف، آیه 46

زینت های عاریتی می شمرد و جز به لطف حضرت حقّ - و پاداش خیر او به اعتقاد نیک، گفتار پسندیده و کردار شایسته که برکاتش همیشه باقی است - دل نمی بندد.

« اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَیاهُ الدُّنْیا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِینَهٌ وَ تَفاخُرٌ بَیْنَکُمْ وَ تَکاثُرٌ فِی الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ. ... وَ مَا الْحَیاهُ الدُّنْیا إِلاَّ مَتاعُ الْغُرُورِ ».(1)

«بدانید زندگی دنیا در حقیقت بازی و سرگرمی و آرایش و فخر فروشی بین خودتان و افزون طلبی در اموال و فرزندان است.

... و زندگی دنیا جز سرمایه فریب نیست.».

در این آیه تصویری گویا از مراحل پنجگانه عمر آدمی ارائه گردیده است:

کودکی به بازی و غفلت و بی خبری خلاصه می شود.

نوجوانی دوران لهو و سرگرمی است.

ایّام جوانی به خود نمایی، تجمل گرایی و آرایش و زینت اختصاص دارد.

میان سالی دوران تفاخر به حَسَب و نَسَب و روزگار فخر فروشی است.

و سالخوردگی دوران حرص و میدان ازدیاد مال و منال دنیا است!

و از آن پس، مرگ و کوله باری از ظلمت و تیرگی!

« یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُلْهِکُمْ أَمْوالُکُمْ وَ لا أَوْلادُکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ فَأُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ ».(2)

«ای کسانی که ایمان آورده اید اموالتان و فرزندانتان شما را از یاد خداوند غافل نسازد! و کسانی که چنین کنند آنان (بلی) آنان