فرهنگ اخلاق صفحه 363

1- 543. کافی، ج 2، ص 110، ح 24

2- 544. مشکاه الأنوار، ص 264، ب 6، ف 7 ؛ ینابیع الحکمه، ج 2، ص 352، ح 15

3- 545. تحف العقول، ص 153 ؛ بحار الأنوار، ج 78، ص 54

4- 546. بحار الأنوار، ج 73، ص 125، ح 121

دل بر این پیر زن عشوه گر دهر مبند

نو عروسی است که در عقد بسی داماد است

آری، دنیا چون سایه درخت و کنار جویباری است که مسافر ساعتی در آن آرمیده، دیر یا زود آن جا را ترک می کند. خردمند هیچ گاه به آن دل نبسته، از روی آوردنش خوشحال و از رفتن آن اندوهگین نمی گردد.

امام سجّاد علیه السلام به یاران خویش فرموده اند:

«اصحاب من! برادرانم! به سرای آخرت روی آورید، من شما را به دنیا سفارش نمی کنم، که شما بر آن حریص بوده، به آن چنگ زده اید!

آیا گفتار عیسی بن مریم علیهما السلام به حواریین به شما نرسیده که فرمود:

دنیا پل است از آن عبور کنید و در عمارتش نکوشید؟ همچنین فرمود: کدام یک از شما بر موج دریا خانه می سازد؟ دنیا چنین است، آن را قرارگاه مطمئن مپندارید!».(1)

جابر بن عبد اللَّه در حضور مولا علی علیه السلام آهی کشید. آن حضرت فرمودند:

«برای چه آه می کشی، برای دنیا؟ عرض کرد: آری! حضرت فرمودند: لذّات دنیا در هفت چیز است: خوردنی، آشامیدنی، پوشیدنی، همسر، مرکب، بوییدنی، شنیدنی!

لذیذترین خوردنی ها عسل است که باقی مانده آب دهان است. گواراترین آشامیدنی آب است و همین بس که در اختیار همه، و بر زمین جاری است. نفیس ترین پوشیدنی حریر است که لعاب کرم می باشد. برترین کسانی که با آنها ازدواج واقع می شود زنان اند که این کار داخل کردن محل ادرار در محل ادرار است...

بهترین وسیله سواری اسب می باشد که بسیار کشنده است. نیکوترین