فرهنگ اخلاق صفحه 399

بیراهه نرفته، از راه صحیحِ ارضای مهرطلبی و محبّت خواهی - که جز بندگی خدا و جلب رضای او نیست - منحرف نمی گردد.

با تکیه بر ایمان به خدا و باورهای دینی، و با استعانت از الطاف و عنایات ویژه خدای متعال و حضرات معصومین علیهم السلام و با مدد گرفتن از نیروی اراده و تصمیم، اندیشه خود نمایی را از صفحه دل و خاطر زدوده، و انگیزه اش در انجام واجبات و ترک محرّمات، در ظاهر و باطن و آشکار و پنهان فرمانبرداری از خداوند است و سرزنش یا تحسین دیگران در انجام وظایف او نقشی ایفا نمی نماید.

رفتار و گفتار و پندار خویش را متناسب با اصول اخلاقی و ارزش های والای انسانی رقم زده، تکالیف دینی را با نیّت خالص و تنها برای خشنودی پروردگار متعال انجام می دهد و به دلیل آنکه کسی را جز خداوند منشأ اثر نمی داند آنها را به رخ دیگران نمی کشد.

امّا از آن جا که نوع مردم امور معنوی را فاقد اعتبار و از ارزش حقیقی بی بهره می پندارند و توجّه آنان صرفاً به جنبه های مادی و شئون دنیوی معطوف است، برای ارضای غریزه مهرطلبی از صراط مستقیم و مسیر طبیعی منحرف گشته، به جای روی آوردن به کمالات انسانی و کسب مقامات معنوی و برگزیدن طریق بندگی، به تظاهر و ریاکاری متوسّل می گردند و از هر طریق - گرچه با خدعه و فریب - تلاش می کنند توجّه دیگران را به خود جلب کرده، در دل آنان جایی پیدا کنند تا بدین وسیله، محبوب آنان گشته و در نظرشان عزیز و گرامی باشند!

ضعف ایمان، حبّ جاه و مقام، شهرت طلبی، علاقه به دنیا، احساس حقارت، و دشواری غلبه بر هواهای نفسانی نیز به آتش ریاکاری دامن زده، صفای باطن و خلوص نیّت را بیش از پیش از بین می برد، تا جایی که هدف از انجام کار خیر و پرهیز از امور ناپسند، تنها جلب عواطف اطرافیان و نفوذ در افکار این و آن گشته و پاکی و نیکی در نظر شخص ریاکار در صورتی از ارزش و اهمیت برخوردار است