فرهنگ اخلاق صفحه 411

مرا در حال عبادت می دید خوشحال بودم. بساط عبادت را جمع کرده به قصد بازگشت به محل خود حرکت کردم که ناگهان سگ سیاهی را داخل مسجد دیدم! سخت ناراحت شده، خود را خطاب کردم: ای بدبخت! شب تا صبح خود را به خاطر سگی به رنج افکندی، اینک این تو و این هم پاداش عملی که برای غیر خدا انجام داده ای!

عالم بزرگوار مرحوم علامه نراقی می نویسد:

«... کسی که از خود مطمئن نیست و ریشه ریا را از زمین دل نکنده، لازم است عبادات خود را در خلوت و پنهان به جای آورد، و اگر در اثنای آن دیگری مطلع شد و شیطان او را به ریا افکند، آن عبادت را اعاده نماید. البته این در مورد عبادتی است که ربطی به دیگران ندارد و تنها بین او و خداست.

امّا آنچه را که باید دیگران بر آن مطلع شوند، مانند امامت، فتوی، حکم و قضا، تدریس، وعظ و ارشاد، امر به معروف و نهی از منکر و برآوردن حوایج برادران، خطر آن بسیار است. همچنان که اگر بتواند آنها را با اخلاص و کامل انجام دهد پاداش و ثواب آن نیز بی شمار خواهد بود. پس کسی که از جهت علم و دانش قابلیت این منصب های بزرگ را دارد و صاحب نفس قدسی و دل قوی است و هیچ گاه خشنودی مردم را بر رضای خداوند مقدّم نمی دارد، و وسوسه شیطان او را فریب نمی دهد، پرتو انوار عظمت و جلال خداوند متعال چندان بر دل او تابیده که او را از توجّه به خلق باز داشته و چشم داشتی به مردم ندارد و شائبه ریا پیرامون خاطر او نمی گردد و شایسته این مقامات است، همّت گمارد و این منصب ها