فرهنگ اخلاق صفحه 423

1- 633. کافی، ج 2، ص 237، ح 6

2- 634. وی غالباً از حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام نقل روایت می کند. مرحوم صدوق نیز این حدیث را در معانی الأخبار توسّط او از مولا موسی بن جعفر علیهما السلام نقل کرده است. امّا صاحب تحف العقول (ص 327)، آن را از احمد بن نجم از امام رضا علیه السلام نقل فرموده است.

3- 635. کافی، ج 2، ص 236، ح 3

جهالت و گمراهی فرو افتاده و از هدایت انبیا و اولیای الهی بی نصیب، و از ترقیات علمی و تعالی معنوی محروم است.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

«الْإِعْجابُ یَمْنَعُ مِنَ الاِزْدِیادِ.».(1)

«عجب و خودپسندی (انسان را) از رشد و پیشرفت باز می دارد.».

و همین امر غالباً سبب شکست آدمی در زندگی می گردد، بلکه به واسطه نادیده گرفتن حقّ دیگران و بی اعتنایی به شخصیت افراد، خشم آنان نیز علیه انسان برانگیخته می گردد.

امام هادی علیه السلام می فرمایند:

«مَنْ رَضِیَ عَنْ نَفْسِهِ کَثُرَ السَّاخِطوُنَ عَلَیْهِ.».(2)

«کسی که از خود راضی باشد غضب کنندگان بر او بسیارند.».

علاج عجب

مراقبت های بهداشتیِ پیشگیرانه، و زدن شاخ و برگ هایی که به تشدید بیماری یا تسریع پیشروی آن کمک می نماید، امری حیاتی و الزامی، و از عوامل بسیار مهم و مؤثر برای جلوگیری از سرایت و گسترش هر آفت و بیماری به حساب می آید.

این امر به بیماری های جسمی اختصاص نداشته، در مورد امراض روحی و روانی نیز کاملاً صادق است. سالک باید پیش از هر کار، با جدّیت تمام در راه از بین بردن اموری که تهذیب نفس، اصلاحات اخلاقی و سیر و سلوک او را تهدید