فرهنگ اخلاق صفحه 439

1- 651. نهج البلاغه ترجمه فیض الإسلام، ص 1227، ح 282

نترسانیده بود (سزاوار و) واجب بود به خاطر سپاسگزاری از نعمت هایش او را معصیت نکنند.».

با عنایت به همین امر است که آن بزرگوار - همچنان که پزشکان در معالجه بیماران جسمی، پرهیز از اموری را که برای بیمار زیان بخش است، بر معالجه به وسیله دارو مقدّم شمرده اند - اجتناب از گناهان را که در حقیقت یک نوع بیماری معنوی است و انسان را از رشد و تعالی روحی باز می دارد، بر تحصیل خیرات و حسنات از طریق انجام عبادات مقدم دانسته اند.

آن حضرت می فرمایند:

«اِجْتِنابُ السَّیِّئاتِ أَوْلی مِنِ اکْتِسابِ الْحَسَناتِ.».(1)

«پرهیز از بدی ها و اعمال ناستوده، از به دست آوردن نیکی ها شایسته تر است.».

بلکه خودداری از آنها برترین نوع عبادت محسوب می گردد.

هم آن حضرت می فرمایند:

«غَضُّ الطَّرْفِ عَنْ مَحارِمِ اللَّهِ أَفْضَلُ العِبادَهِ.».(2)

«برترین عبادت، چشم پوشی از محرّمات خداوند است.».

پیشوای عبادت پیشگان حضرت سجّاد علیه السلام نیز پرهیز کننده از معصیت را از عابدترین مردم برشمرده، می فرمایند:

«مَنِ اجْتَنَبَ ما حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ فَهُوَ مِنْ أَعْبَدِ النَّاسِ...».(3)

«کسی که اجتناب ورزد از آنچه خداوند بر او حرام نموده، از عابدترین مردم خواهد بود.».