فرهنگ اخلاق صفحه 47

1 - نفس انسانی

نفس آدمی برترین، شریف ترین و شگفت انگیزترین موجودی است که به دست توانای آفریدگار متعال پای به عرصه وجود نهاده است. خورشید وجود او برتر از کهکشان ها، ارتفاع مقامش فراتر از اوج آسمان ها، و عمق وجودش ژرف تر از اعماق دریاهاست.

حقیقتی که گرانبهاتر از هر گوهر است و کیمیایی که شناختش به مثابه معرفت پروردگار عالمیان، و دست یابی به آن افتخاری است بس عظیم و موهبتی است بس گرانمایه.

نفس شناسی همواره یکی از دور دست ترین و بزرگ ترین آرزوهای مردان الهی و نخبگان عالم بوده است. کمال حقیقی نیز جز این نیست که آدمی، خود را و جهان پیرامون خویش را آنگونه که هست بشناسد و به راز و رمز آن واقف گردد.

خدای متعال در قرآن می فرماید:

« سَنُرِیهِمْ آیاتِنا فِی الْآفاقِ وَ فِی أَنْفُسِهِمْ حَتَّی یَتَبَیَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ...».(1)

«به زودی نشانه های خود را در اطراف جهان و در درون جان هایشان به آنان نشان خواهیم داد تا بر آنها آشکار گردد که او حقّ است...».

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و مولا امیر مؤمنان علیه السلام نیز می فرمایند: