فرهنگ اخلاق صفحه 52

1- 47. معراج السعاده مرحوم نراقی، ص 12

2- 48. غرر الحکم، ج 2، ص 710، ح 1407

«کسی که گوهر انسانی و شرافت باطنی خویش را باز شناسد، آن را از خواسته های پست و آرزوهای باطل نگه می دارد».

از این روست که:

«مربیان آگاه و اساتید بزرگ اخلاق، قبل از هر گونه اقدامی جهت تربیت افراد، آنان را از ارزش بزرگ انسان و سرمایه های بسیار ارزشمند انسانی واقف و آگاه نموده، مشعل توکّل و امید را در نفس پیروان خویش شعله ور می سازند.».(1)

آگاهی از منزلت فوق العاده معرفت نفس و مطلع شدن از آثار و پی آمدهای آن - ولو اجمالاً - خود، نقش تعیین کننده ای در ایجاد شوق در زمینه حرکت در مسیر این امر حیاتی ایفا می نماید.

پیشوای تربیت یافتگان مکتب توحید حضرت علی علیه السلام، از جایگاه ویژه و موقعیت ممتاز معرفت نفس این چنین خبر داده اند:

«أَفْضَلُ الْمَعْرِفَهِ مَعْرِفَهُ الْإنْسانِ نَفْسَهُ».(2)

«برترین دانش و معرفت آن است که انسان نفس خویش را بشناسد.».

و نیز فرموده اند:

«نالَ الْفَوْزَ الْأَکْبَرَ مَنْ ظَفَرَ بِمَعْرِفَهِ النَّفْسِ».(3)

«کسی که به شناخت نفس دست یابد، به رستگاری و پیروزی بزرگ نائل گشته است».