فضائل شیعه صفحه 40

فرمود: قسم به خدا معرفت ائمّه است، امامی پس از امام دیگر.

حدیث شماره بیست و سوم

23. أبی رحمه الله، قال: حدّثنی سعد بن عبداللَّه، عن عباد بن سلیمان، عن سدیر الصیرفی، عن أبی عبداللَّه علیه السلام قال: دخلت علیه و عنده أبوبصیر و میسره و عدّه من جلسائه، فلمّا أن أخذت مجلسی أقبل علی بوجهه و قال:

یا سدیر، أما أنّ ولینا لیعبداللَّه قائماً و قاعداً و نائماً و حیاً و میتا. قال: قلت: جعلت فداک امّا عبادته قائماً و قاعداً وحیا فقد عرفنا فکیف یعبداللَّه نائماً و مینا؟

قال: انّ ولینا لیضع رأسه فیرقد، فاذا کان وقت الصلاه و کّل به ملکین خلقا فی الأرض لم یصعدا الی السماء و لم یریا ملکوتها فیصلیان عنده حتّی ینتبه فیکتب اللَّه ثواب صلاتهما له و الرکعه من صلاتهما تعدل ألف صلاه من صلاه الآدمیین.

و انّ ولینا لیقبضه اللَّه الیه، فیصعد ملکاه الی السماء فیقولان:

یا ربّنا عبدک (فلان بن فلان) انقطع و استوفی أجله و لأنت أعلم منّا بذلک فائذن لنا نعبدک فی آفاق سمائک و أطراف أرضک.

قال: فیوحی اللَّه الیهما: انّ فی سمائی لمن یعبدنی و مالی فی عبادته من حاجه بل هو أحوج الیها و انّ فی أرضی لمن یعبدنی حقّ عبادتی و ما خلقت خلقاً أحوج الی منه، [فاهبطا الی قبر ولیی . فیقولان: یا ربّنا من هذا یسعد بحبّک ایاه؟

قال: فیوحی اللَّه الیهما: ذلک من أخذ میثاقه بمحمّد عبدی و وصیه و ذریتهما بالولایه، اهطبا الی قبر ولیی (فلان بن فلان)، فصلیا عنده الی أن

أبعثه فی القیامه.