فضائل شیعه صفحه 42

فرشتگان عرض می کنند: پس چه کسی به وسیله محبّت تو خوشبخت می شود؟

وحی می رسد: کسی که از او اقرار و پیمان به نبوّت بنده من محمّدصلی الله علیه وآله و ولایت و دوستی جانشین او و فرزندان پاکش گرفته شده است. به قبر دوست من، فلانی بروید و تا زمانی که از خاک برانگیخته شود، نزد او بمانید و نماز بخوانید.

سپس امام علیه السلام فرمود: آن دو فرشته پایین آمده و نزد قبر او می روند و به نیایش پروردگار مشغول می شوند، تا روز قیامت فرا رسد و مزد نمازهای آن دو را برای او می نویسند، که هر رکعت نمازشان برابر هزار نماز آدمیان است.

سدیر عرض کرد: فدای تو شوم! بنابراین دوست شما که خواب و مرده است، از دوستی که بیدار و زنده است، عابدتر می باشد.

فرمود: هیهات، ای سدیر! دوست ما در روز قیامت برای دیگران امان از آتش دوزخ می طلبد و به او اجازه شفاعت و امان داده می شود.

حدیث شماره بیست و چهارم

24. و بهذا الاسناد، عن سدیر، قال: قلت لأبی عبداللَّه علیه السلام: جعلت فداک یابن رسول اللَّه هل یکره المومن علی قبض روحه؟ قال: لا [واللَّه انّه اذا أتاه ملک الموت لیقبض روحه جزع عند ذلک، فیقول له ملک الموت: یا ولی اللَّه لا تجزع فو الذی بعث محمّداًصلی الله علیه وآله بالحقّ لأنا أبرّ بک و أشفق علیک من الوالد الرحیم لولده حین یحضره، افتح عینیک و انظر. قال:

و یمثّل له رسول اللَّه صلی الله علیه وآله و أمیرالمومنین و فاطمه و الحسن و الحسین و الأئمّهعلیهم السلام [فیقول له:] هم رفقاوک.

قال: فیفتح عینیه و ینظر و تنادی روحه من قبل العرش: «یا أیتها النفس المطمئنّه ارجعی الی محمّد و أهل بیته الی ربّک راضیه بالولایه، مرضیه بالثواب فادخلی فی عبادی - یعنی محمّداً و أهل بیته - و ادخلی جنّتی».

قال: فما من شی ء أحب الیه من انسلال روحه و اللّحوق بالمنادی.(45)