- مقدمه ناشر 1
- حدیث شماره یکم 2
- حدیث شماره دوم 7
- حدیث شماره سوم 8
- حدیث شماره چهارم 8
- حدیث شماره ششم 9
- حدیث شماره پنجم 9
- حدیث شماره هفتم 10
- حدیث شماره هشتم 11
- حدیث شماره نهم 14
- حدیث شماره یازدهم 15
- حدیث شماره دهم 15
- حدیث شماره دوازدهم 17
- حدیث شماره سیزدهم 17
- حدیث شماره پانزدهم 18
- حدیث شماره چهاردهم 18
- حدیث شماره هفدهم 19
- حدیث شماره شانزدهم 19
- حدیث شماره هجدهم 27
- حدیث شماره نوزدهم 36
- حدیث شماره بیستم 37
- حدیث شماره بیست و یکم 38
- حدیث شماره بیست و دوم 39
- حدیث شماره بیست و سوم 40
- حدیث شماره بیست و چهارم 42
- حدیث شماره بیست و پنجم 43
- حدیث شماره بیست و ششم 45
- حدیث شماره بیست و هفتم 46
- حدیث شماره بیست و هشتم 47
- حدیث شماره بیست و نهم 48
- حدیث شماره سی ام 49
- حدیث شماره سی و دوم 50
- حدیث شماره سی و یکم 50
- حدیث شماره سی و سوم 51
- حدیث شماره سی و چهارم 51
- حدیث شماره سی و ششم 52
- حدیث شماره سی و پنجم 52
- حدیث شماره سی و هفتم 54
- حدیث شماره سی و هشتم 56
- حدیث شماره سی و نهم 56
- حدیث شماره چهلم 57
- حدیث شماره چهل و دوم 58
- حدیث شماره چهل و یکم 58
- حدیث شماره چهل و سوم 59
- حدیث شماره چهل و چهارم 61
- حدیث شماره چهل و پنجم 61
- پی نوشتها 62
قال رسول اللَّه صلی الله علیه وآله: یأتی یوم القیامه قوم علیهم ثیاب من نور، علی وجوههم نور یعرفون بآثار السجود، یتخطّون صفّاً بعد صفّ حتّی یصیروا بین یدی ربّ العالمین یغبطهم النبیون و الملائکه و الشهداء و الصالحون.
فقال له عمر بن الخطاب: من هولاء یا رسول اللَّه الذین یغبطهم النبیون و الملائکه و الشهداء و الصالحون؟ قال: اولئک شیعتنا و علی امامهم.(47)
رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود:
در روز قیامت گروهی که لباس هایی از نور به تن دارند و چهره ای نورانی دارند وارد صحرای محشر می شوند. از جای سجودشان شناخته می شوند. صفوف را می شکافند و به جلو می آیند تا در صفِ اوّل در برابر خداوند قرار می گیرند. پیغمبران و فرشتگان و شهداء و نیکوکاران به حال آنان غبطه می خورند.
عمر بن خطاب گفت: اینها چه کسانی هستند؟
فرمود: این افراد پیروان ما می باشند؛ که علی علیه السلام پیشرو آنان است.
حدیث شماره بیست و هفتم
27. حدّثنی محمّد بن الحسن بن أحمد بن الولید رحمه الله، قال: حدّثنی محمّد ابن الحسن الصفّار [عن محمّد بن الحسین، عن عبداللَّه بن جبله] عن معاویه ابن عمّار، عن أبی عبداللَّه علیه السلام، عن أبیه، عن جدّه علیهم السلام قال:
قال رسول اللَّه صلی الله علیه وآله لعلی: یا علی لقد مثلت الی امّتی فی الطین حتّی رأیت صغیرهم و کبیرهم أرواحا قبل أن یخلق أجسادهم و انّی مررت بک و بشیعتک فاستغفرت لکم. فقال علی: یا نبی اللَّه زدنی فیهم. قال: نعم، یا علی تخرج أنت
و شیعتک من قبورکم و وجوهکم کالقمر لیله البدر و قد فرّجت عنکم الشدائد و ذهبت عنکم الأحزان، تستظلّون تحت العرش، تخاف الناس و لا تخافون و تحزن الناس و لا تحزنون و توضع لکم مائده و الناس فی المحاسبه.(48)