عین الحیات صفحه 221

و فرمود که: از جهالت است خندیدن بی‌تعجب.

و مکرر می‌فرمود که: دندان خود را به خند مگشا و حال آن که کارهای رسوا کننده کرده‌ای. و ایمن نیست از شبیخون مرگ یا عذاب الهی کسی که گناهان کرده است.

و فرمود که: کسی را که دوست داری با او مزاح مکن و با او مجادله و منازعه مکن.

و فرمود که: قهقهه از شیطان است.

و به سند معتبر از حضرت امیر المؤمنین صلوات الله علیه منقول است که فرمود که: زنهار که مزاح بسیار مکنید که باعث حِقد و کینه می‌شود. و مزاح دشنام کوچک است.

و حضرت امام موسی کاظم صلوات الله علیه بعضی از فرزندان خود را وصیت فرمودند که: بپرهیز از مزاح که نور ایمانت را می‌برد و مروت و انسانیت را سبک می‌کند.

و به سند صحیح از معمر بن خلاد منقول است که به خدمت حضرت امام رضا صلوات الله علیه عرض نمود که: گاه هست که شخصی در میان جماعتی می‌باشد که مزاح می‌کنند و خنده می‌کنند. فرمود که: باکی نیست تا به فحش نرسد. بعد از آن فرمود که: اعرابیی بود و به خدمت حضرت رسول صلی الله علیه و آله می‌آمد و هدیه می‌آورد و می‌گفت: یا رسول الله قیمت هدیه ما را بده (یعنی تبسم فرما). و حضرت می‌خندیدند. و وقتی که غمی رو می‌داد می‌فرمودند که: اعرابی کجاست؟ کاش می‌آمد و ما را می‌خندانید.

و از حضرت صادق علیه السلام منقول است که: هیچ مؤمنی نیست مگر آن که در او دعابه هست. پرسیدند که: دعابه چیست؟ فرمود که: مزاح و خوش طبعی.

و منقول است که از یونس شیبانی که حضرت صادق علیه السلام از من پرسید که: چون است مُداعبه و مطایبه شما شیعیان با یکدیگر؟ گفتم: کم است. فرمود که: چنین مکنید که خوش طبعی و مداعبه از حسن خلق است، و تو به مداعبه سرور و خوشحالی در دل برادر مؤمن خود داخل می‌کنی. و حضرت رسول صلی الله علیه و آله بسیار بود که با کسی خوش طبعی می‌فرمودند که او را مسرور سازند.

و در حدیث دیگر فرمود که: خنده مؤمن تبسم است.