- [مقدمه مشکات] 1
- مقدمه های تحقیق] 1
- اشاره 3
- خاندان بابویه قمی 3
- [مقدمه نفیسی] 3
- 2) حسن بن ابی الحسن علی. 10
- 4) ابو جعفر محمد بن ابی الحسن علی ملقب بصدوق. 11
- 6) ثقه الدین حسن بن ابی عبد اللَّه حسین. 16
- 5) ابو عبد اللَّه حسین بن حسن بن محمد بن موسی بن بابویه. 16
- 9) ابو المفاخر هبه اللَّه بن حسن. 17
- 11) نجم الدین ابو الحسن علی بن محمد. 17
- 14) بابویه بن سعد بن محمد. 17
- 12) ابو ابراهیم اسماعیل بن علی. 17
- 8) عبد اللَّه بن حسن بن حسین. 17
- 13) ابو طالب اسحق بن علی. 17
- 10) ابو المعالی سعد بن ثقه الدین حسن. 17
- 7) شمس الاسلام ابو محمد حسن بن حسین. 17
- 15) منتجب الدین ابو الحسن علی. 18
- باب (2) حدود برادران 22
- باب (1) در اقسام برادران 22
- باب (3)- مهربانی به برادران 23
- باب (5) گرد آمدن و گفتگوی برادران 23
- باب (4)- برگزیدن برادران 23
- باب (6)- مواسات برادران 25
- باب (7) حقوق برادران در باره همدیگر 26
- باب (8) در اینکه برادر آئینه برادر خویش است 28
- باب (9) اطعام برادران 28
- باب (10) خورانیدن برادران 30
- باب (12) انتفاع برادران 30
- باب (11) سودمندی برادران 30
- باب (13) مؤمن برادر مؤمن است 31
- باب (14) سود رساندن برادران بیکدیگر 31
- باب (15) دوری کردن برادران از یک دیگر 31
- باب (16) هراس برادران از یک دیگر 31
- باب (17) دوستی برادران 32
- باب (20)- نهی درخواست کاری از برادران 33
- باب (18) ثواب خوشروئی با برادران 33
- باب (19)- ثواب رسیدگی بکارهای برادران 33
- باب (21)- دیدار برادران 34
- باب (22) توجه ببرادران 35
- باب (23) دست دادن با برادران 35
- باب (24) شاد کردن مؤمن 36
- باب (26)- شکایت بردن پیش برادران 37
- باب (25) بخل بر برادران 37
- باب (29) نیکی ببرادران 38
- باب (28) دیدار برادران و رنجاندن آنان 38
- باب (27) ثواب کسی که برادرش را شاد کند 38
- باب (30) کوشش در کارهای برادران 39
- باب (34) صداقت در برادری 42
- باب (32) آزمایش برادران 42
- باب (33) اطمینان ببرادران 42
- باب (31) ثواب واگرداندن معامله بدرخواست برادر 42
- باب (37) معطر کردن برادر 43
- باب (36) خوار ساختن برادران 43
- باب (35) کوشش در کارهای برادران بی نیت 43
- باب (38) دوست داشتن برادران 43
- باب (39) دشنام به برادران 44
- باب (40) دعا در باره برادران 44
- باب (42) پوشانیدن برادران 45
- باب (43) کسانی که از برادری با آنها باید پرهیز کرد 45
- باب (41) مهربانی به برادران 45
- فهرست ابواب کتاب 48
- فهرس اعلام الاشخاص و الاماکن و الکتب 49
3) ابو عبد اللَّه حسین بن ابی الحسن علی.
وی پس از پدرش ابو الحسن علی و برادر کهترش ابو جعفر محمد معروف ترین رجال این خانواده است و چنان که پیش ازین اشاره رفت همه کسانی که ازین پس در تاریخ ذکرشان مانده از اعقاب او بوده اند و چون همه آنها در قم می زیسته اند چنان می نماید که وی نیز ساکن قم بوده و از آن شهر بیرون نرفته است و گویند وی نیز مانند برادرش ابو جعفر محمد صدوق بدعای امام عصر بجهان آمده است و حافظه بسیار سرشاری داشته چنان که او و برادرش صدوق را در حفظ مثل می زده اند و چون حدیث بسیار روایت کرده اند برخی از علمای شیعه در توثیق این دو برابر شک کرده اند ولی چنان که در باره برادرش صدوق خواهد آمد بیشتر دانشمندان هر دو برادر را موثق می دانند و وی بیشتر از پدر و برادرش روایت کرده و با صاحب بن عباد وزیر معروف روابط داشته و کتابی برای او نوشته است «1» و سید مرتضی ازو و تلعکبری روایت کرده است. ابو عبد اللَّه حسین بن علی را نیز کتابهایی چند بوده است از آن جمله: کتاب التوحید و
نفی التشبیه، کتاب الرد علی الواقفیه، کتاب عمله للصاحب ابی القاسم بن عباد. وی پسری داشته است بنام ثقه الدین حسن که پنج پسر داشته و بازماندگان این خاندان همه از اعقاب او بوده اند. مؤلف تاریخ قم دو جا «2» ازو روایت کرده منتهی در یک جا نام او بخطا «حسن» چاپ شده است.
4) ابو جعفر محمد بن ابی الحسن علی ملقب بصدوق.
وی بزرگترین و معروف ترین مرد این خاندانست و یکی از پیشوایان بزرگ شیعه بشمار میرود و از مشاهیر دانشمندان زمان خود و مردی بسیار محتشم بود و نخست پیشوایی شیعه قم را داشت و پس از آن شیعه خراسان نیز بوی توجه داشته اند. چنان که پیش ازین گذشت وی می بایست پیش از 311 ولادت یافته باشد و با دو برادر دیگر خود از یک مادر بوده و گویند او هم بدعای امام زمان بجهان آمده و خود باین فخر می کرده است. وی از جوانی در فن خویش شهرت کرده چنان که در زندگی پدرش نیز مردی بوده و پدر کتاب الشرائع خود را که تألیف کرده برای او فرستاده و رساله دیگری بنام او نوشته است. در جوانی چنان در کار خویش اعتبار یافته بود که مردم ازو روایت می کردند و پس از آنکه چندی در قم زیسته بخواهش رکن الدوله آل بویه بری رفته و درین شهر ساکن شده و هم در آنجا درگذشته است و درین میان سفرهای چند کرده چنان که خود آورده است «3» که تا شعبان 352 در نیشابور بوده و پس از آن از نیشابور بعراق و بغداد رفته و در 354 در کوفه بوده و در 355 نیز در بغداد بوده است و ازین
قرار این سفر وی نزدیک سه سال کشیده و سپس سفر دیگری کرده که تا 368 در مشهد رضا بوده است «4» و در بازگشت ازین سفرها باز در ری ساکن شده است و سرانجام در همین شهر در
______________________________
(1) لسان المیزان ابن حجر چاپ حیدرآباد کن 1330 ج 2 ص 306
(2) چاپ طهران ص 91 و 213
(3) تنقیح المقال ج 3 ص 156
(4) امالی چاپ 1300 ص 99