نقش رسانه ملی در ترویج امانتداری و پرهیز از خیانت ورزی صفحه 78

ماجرا را برای او شرح داد. مرد به دزد گفت:«اگر راست می گویی، چرا پول ها را ندزدیدی؟» دزد به او گفت:«زیرا شما پول ها را نزد من به امانت سپردی، دزدی می کنم، اما به امانت خیانت نمی کنم».(1)

ه) امانت داری واقعی

ه) امانت داری واقعی

نگاهش را از گوشه متروک گورستان گرفت. پنج سالی بود که پیرمرد در این گورستان کار می کرد. نگهبان گورستان به مرگ هم مثل زندگی عادت کرده است.

یک نایلون کوچک از جیبش درآورد. داخل آن سه اسکناس دو هزار تومانی بود و کاغذی که فقط محل تای آن فرسوده و بالای آن نوشته شده بود. «خالو حسن ژاندارم». پیرمرد می گوید سه سال پیش چند نفر آمدند و گفتند: مرده ای داریم که قبرش گم شده است و اسمش خالو حسن و ژاندارم بود…، اما نمی دانیم قبرش کجاست. فلانی می داند. این شش هزار تومان را دادند قبرش را بازسازی کنم، اما هنوز نه قبر را پیدا کرده ام نه صاحب قبر را. فلانی هم ندانست. سه برات (سه سال) گذشته و این پول همین طور توی جیبم جا خوش کرده است. به شیخ هم گفتم:«چه کنم؟» گفت:«نمی توانی صدقه بدهی». این پول را توی جیبم گذاشتم که اگر روزی آمدند امانتشان را به آنها بازگردانم یا اگر یکهو بمیرم مدیون خالو حسن و خویشانش نباشم. همه می گویند:«دیوانه شده ای». می گویم:«شیعه دوازده امامی از یهودی کمتر باشد!» و سریع از قرآن جلد چرمی قدیمی اش این آیه را خواند:

«وَمِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مَنْ إِن تَأْمَنْهُ بِقِنطَارٍ یُؤَدِّهِ إِلَیْکَ وَمِنْهُم مَّنْ إِن تَأْمَنْهُ بِدِینَارٍ لاَّ یُؤَدِّهِ إِلَیْکَ إِلاَّ مَا دُمْتَ عَلَیْهِ قَآئِمًا ذَلِکَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ لَیْسَ عَلَیْنَا فِی الأُمِّیِّینَ سَبِیلٌ وَیَقُولُونَ عَلَی