وسعت دل: شرح صدر در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صفحه 113

بزرگ هر قومی اگر اذیت نشود و آزار نبیند، آن قوم آرام است. اگر رهبر مملکت، بزرگ یک مملکت، حال او بد نشود، مملکت آرام است. امّا اگر او جوش بیاورد، سرریز کند. حتماً بدانید بلا یا تنبیهی در پی آن است.

تا پدر و مادر نفرین نکنند، آه نکشند، ناراحت نشوند، زخم به دل آن ها نخورد، هیچ مصبیتی برای اهل آن خانه پیش نمی آید. ولی اگر بزرگ خانه برید و یک آه کشید، منتظر باشید یک تنبیهی در آن وجود دارد.

حضرت یونس از این قوم خود خسته شد، ولی یک عالِم سینه دار در آن قوم بود. گفت: بلا آمده، اما خدا خیلی بزرگ تر از این هاست. خدا می تواند آن را برگرداند. گفتند: چه کنیم؟ گفت: برویم به بیابان.

آن ها را به بیابان برد. زن ها یک طرف، بچّه ها یک طرف، حتّی حیوانات را از بچّه های خود جدا کرد، بره ها، بزغاله ها بع بع می کردند، ناله می زدند، فغان در صحرا افتاد. رحمت خدا به جوشش آمد. بلای حتمی که روی سر آن ها آمده بود برگشت. گفت: توبه کنید و انتظار بکشید که حضرت یونس هم برگردد و به او ایمان بیاورید. حدود صد هزار نفر بودند. در نینوا بودند.

می گویند: حضرت یونس در آن محل به پیغمبری مبعوث شد و قوم او آنجا بودند. خدا هم حضرت یونس را توبیخ کرد که چرا زود نفرین کردی؟ او هم در شکم ماهی توبه کرد و او را برگرداندند.

پیغمبر عظیم الشّأن ما می فرماید: معراج من در آسمان ها بود و