وسعت دل: شرح صدر در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صفحه 132

حدیثی آرامش بخش

گاهی یک حدیث انسان را زیر و رو می کند. یکی از رفقا که طلبه فاضل و از شاگردان آیت الله جوادی آملی است، یک موقع بیماری سختی گرفت. بیماری مهم نیست، روحیه شخص مهم است. ممکن است شخصی ده ها بیماری داشته باشد، ولی روحیه او خیلی قوی است، خوش و سرحال است. شخصی هم با یک تب روحیه خود را از دست می دهد و حال او بد می شود. روحیه خیلی مهم است.

ایشان بیماری صرع گرفته بود. یعنی یکمرتبه از حال می رفت و بیهوش می شد. از این که گاهی در کوچه و خیابان با عبا و عمامه روی زمین از حال برود، خیلی ناراحت بود. خیلی سخت است. دکترها هم تشخیص نمی دادند.

ما چند وقت او را ندیده بودیم. با چند نفر از رفقا به دیدن او رفتیم. گفت: کار من به اینجا کشیده است. دیدم روحیه خود را از دست داده. ناامید و افسرده است. من همین طور که فکر می کردم، این حدیث امیرالمؤمنین علیه السلام را به یاد آوردم. حدیث بسیار زیبایی است! امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید:

إِنَّ لِلنَّکَبَاتِ غَایَاتٍ لَا بُدَّ أَنْ یَنْتَهِیَ إِلَیْهَا فَإِذَا حُکِمَ عَلی أَحَدِکُمْ بِها فَلْیَتَطَأْطَأْ لَه_َا رَأْسَهُ وَ یَصْبِ_رْ حَتَّی تَجُوزَ؛(1) بدبختی ها را نهایتی است که سرانجام به پایان خود خواهد رسید. پس اگر یکی از شما محکوم به آن شد، سر تسلیم فرود آورد و شکیبایی نماید تا بگذرد.