وسعت دل: شرح صدر در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صفحه 142

خوبان بنشیند، بسیار مؤثر است. مرحوم ملاّعبدالله حرف خیلی پخته و زیبایی دارد. می گوید: یک شاگردی به استاد خود نامه نوشت که مدّتی است من در قبض و گرفتگی و افسردگی هستم. در خودم تاریکی و بی حالی می بینم. چه کنم؟

استاد در جواب نوشت: تیرگی و افسردگی و ناراحتی، پیکر توجّه به خود است. وقتی انسان در قفس و زندان خودیت می رود و خودمحور و خودخواه می شود، می گوید: من! هر چه من می خواهم! هر چه من می گویم! می خواهد به منِ خود پاسخ بدهد.

تمام تیرگی ها و تاریکی ها و فشارها و صدمه ها و افسردگی ها از همین من است. تمام ناهمواری ها و افسردگی ها پیکر توجّه به نفس و توجّه به خود است. به خودت پشت کن، به خدا رو کن! آنجا جز صفا و خوشی و راحتی چیز دیگری نخواهی یافت. ما چون رو به خود می کنیم، ضیق صدر داریم. خدا بزرگ است. رو به خدا کن، همه وجود تو اوراق می شود و خودیت تو فرو می ریزد.

ما خواسته هایی داریم که می خواهیم حتماً پیاده شود. بگذار هر چه خدا می خواهد بشود. تمام شد! خدا می خواهد من فقیر باشم، اگر همه عالم جمع بشوند، نمی توانند فقر من را مداوا کنند. من وقتی تن به فقر دادم، باطل می شود. خدا می خواهد من ذلیل باشم. عزت حرام است بر آن نفسی که خدا برای او ذلّت بریده است. وقتی تن دادی، اصلاً ذلّت از بین می رود.

گفت: به خودت پشت کن و به خدا رو کن که صفا و آرامش و