وسعت دل: شرح صدر در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صفحه 15

ای کاش ظرفی بود، حاملی بود، انسان های بزرگی بودند، تا علوم خود را به آنان انتقال می دادم. امام علیه السلام از ظروفی که توانایی درک معارف الهی را ندادند تأسف می خورد. چرا حضرت می رفتند در بیابان و سر در چاه فرو می بردند و نجوا می کردند؟ چون شخصیت های بزرگی که بیایند این علم را حمل کنند نبودند.

در این حدیث گلایه حضرت این است که انسان هایی که سینه دار باشند، شرح صدر داشته باشند، امین و سرّنگهدار باشند، دین را وسیله دنیا قرار ندهند، نیستند. اگر بودند، من دلم را باز می کردم، علم خود را به آن ها انتقال می دادم.

حضرت آرزو می کند که ای کاش حاملینی باشند تا این علم من را حمل کنند! یعنی ظرف بزرگ داشته باشند. بعضی ظرف ها هستند که تا کمی آب داخل آن ها می ریزید سرریز می کنند. این ها به درد نمی خورند، ظرف بزرگ خوب است.

قایق هایی که ظرفیت چند نفر بیشتر را ندارند، با کشتی های بزرگ یک اندازه آرامش ندارند.

قایق های کوچک با یک باد واژگون می شود، ولی کشتی های بزرگ به این زودی آسیب نمی بینند و طوفان در آن ها اثر نمی گذارد. برخی از کشتی ها به اندازه یک شهر است. هواپیما روی آن می نشیند و بلند می شود. این کشتی نیست، جزیره است. اهل بیت علیهم السلام کشتی نجات هستند.

آن که از همه بزرگ تر است، بهتر است. برو سراغ بزرگ تر؛ رفیق