وسعت دل: شرح صدر در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صفحه 91

وَ أَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنی وَ کَذَّبَ بِالْح_ُسْنی فَسَنُیَسِّ_رُهُ لِلْعُسْ_ری؛ اما کسی که بخل بورزد و از این راه بی نیازی طلبد و پاداش نیک الهی را انکار کند، به زودی او را در مسیر دشواری قرار می دهیم!

کسی که درخت و باغ پیغمبر را قبول نکند، یعنی او را تکذیب کرده است.

درخت سمره ٔ بن جندب

شبیه این درباره سمرهٔ بن جندب که از منافقین بود آمده است. آن هم روایت مشهوری است که فقهای ما یک قاعده کلّی «لا ضرار» را از آن استخراج کرده اند.

سمرهٔ بن جندب که خدا او را لعنت کند، یکی از منافقان و از دشمنان امیرالمؤمنین علیه السلام بود. این سمره درختی در خانه یکی از مردم مدینه داشت. خانه را که فروختند، مالک درخت جدا بود. این سمره آن درخت را خریده بود و صاحب آن شده بود. سرزده می آمد داخل خانه و می گفت: درخت ملک من است و می رفت بالای درخت و خرما هم به این ها نمی داد.

صاحب ملک از این کار ناراحت بود که سرزده و بدون اذن وارد می شود. آمد و به او گفت: شما وقتی می خواهی بیایی بروی بالای درخت، یا در حیاط من پا بگذاری، اجازه بگیر. خبر بده. یا بگو فلان وقت می آیم. گفت: نخیر. درخت از آن من است. خودم می دانم.

این مرد انصاری آمد خدمت پیغمبر و شکایت کرد. حضرت به سمره