مشعل هدایت صفحه 10

ص:23

خواست پروردگار بر این است که بر انسان منّت گذارده و زمین و نعمت هایش و هم چنین پایه های دریافت علوم و دانش ها و ارزش ها و در یک کلمه «اسماء» را در اختیار انسان بگذارد تا او با بهره گیری از آن ها و با پیمودن سیر آفاقی و انفسی به قله تکامل، یعنی به مقام جانشینی الهی برسد.(1)

حافظ این مقام انسانی را چنین توصیف می کند:

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

گِل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

ساکنان حرم سرّ و عفاف ملکوت

با من راه نشین باده مستانه زدند

آسمان بار امانت نتوانست کشید

قرعه کار به نام من دیوانه زدند(2)

معلمی؛ هدف بعثت انبیا

معلمی؛ هدف بعثت انبیا

معلمی هنر انبیاست؛ هنری که سرچشمه گرفته از زلال حکمت و هدایت الهی است هنری است که انبیای الهی، هنرمندانه و تمام و کمال آن را در میان انسان ها عملی کرده اند هنری است که بزرگوارانه و کریمانه با ظرافت آن را برای هدایت بشر و رساندن او به کمال، به کار گرفته اند چون هدف از آمدنشان ایفای نقش معلمی بوده است. در قرآن نیز بارها به این نقش اشاره شده است:

هُوَ الَّذی بَعَثَ فِی الْاُمّیّینَ رَسُولاً مِنهُمْ یَتْلُوا عَلَیْهِمْ ءَایتِهِ وَ یُزَکّیهم و یُعلِّمُهُمُ