مشعل هدایت صفحه 111

ص:124

مقام معلم

مقام معلم

در کلام معصومان علیهم السلام معلم جایگاه و منزلتی ویژه دارد که جز اهل علم کسی این چنین مقامی ندارد. در بیان گهربار معصومان علیهم السلام ، معلم انسان خود ساخته ای(1) است که باید به گوهر علم و عمل(2) زیور یابد و پنجره های علم و روشنایی را به روی زمینیان بگشاید تا آرزوی دیرین بشر (شوق پرواز؛ پرواز واقعی به سوی نور) را از فرش زمین به عرش آسمان محقق سازد. او می تواند با مهربانی(3)، با گشودن بال های فروتنی و نرمی به روی هم نوعانش، آنان را همراه خود به پرواز درآورد. و آن چنان اوج گیرد که خود را در مرتبت پیامبری(4) ببیند و با افتخار هم نوع را مدیون(5) خود کند. آن چنان که تمام جانداران(6) هستی او را مدح و آفرین گویند. آن گاه بر سریر عزّت نشسته، همراه با اهل(7) صفا عازم کوی دوست شوند. بنابراین، معلم باید منزلت خود را شناخته، آن را ارزان نفروشد.

از نگارنده

1- امام علی علیه السلام : کسی که خود را پیشوا و راهنمای مردم قرار می دهد، باید پیش از تعلیم دیگران، خود را تعلیم دهد. بحارالانوار، ج 2، ص 44.
2- امام علی علیه السلام : بی ارزش ترین دانش، دانشی است که در سطح زبان بماند. نهج البلاغه فیض الاسلام، حکمت 88، ص 1127.
3- رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم : با کسی که به او دانش می آموزید، نرم خو و ملایم باشید. منیه المرید، ص 69.
4- پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم : من برای تعلیم فرستاده شده ام. بحارالانوار، ج 1، ص 206.
5- علی علیه السلام : هر کس کلمه ای به من بیاموزد، مرا بنده خود ساخته است. بحارالانوار، ج 77، ص 165.
6- امام صادق علیه السلام : تمام جنبندگان روی زمین و ماهی های دریا و هر کوچک و بزرگ در زمین و آسمان خدا، برای آموزگار خوب آمرزش می خواهد. بحارالانوار، ج 2، ص 17.
7- امام حسن عسگری علیه السلام : کسی که جاهل را هدایت کند و اسلام بیاموزد، همراه ما اهلبیت نزد خدای بزرگ خواهد بود. (بحار، ج 2، ص 2.).