مشعل هدایت صفحه 20

ص:33

احترام و فروتنی شاگرد

اشاره

احترام و فروتنی شاگرد

زیر فصل ها

1. اجازه گرفتن از استاد برای شاگردی:

2. پذیرش شاگردی استاد بدون قید و شرط

3. بزرگداشت مقام علمی استاد

4. بالا بردن منزلت استاد با سپردن وعده

1. اجازه گرفتن از استاد برای شاگردی:

1. اجازه گرفتن از استاد برای شاگردی:

حضرت موسی علیه السلام تقاضای همراهی با استاد را آمرانه بیان نکرد، بلکه به صورت خواهش،(1) فرمود: «هَلْ اَتَّبِعُکَ؛ آیا می توانم از تو پیروی کنم.»

موسی علیه السلام از استادش اجازه می خواهد تا از او پیروی کند و در واقع، کسب فیض نماید؛ نه این که به عنوان یک هم سفر تنها او را در این سفر، هم راهی کند و با گفت و گو، وقت خود را پر کند.

2. پذیرش شاگردی استاد بدون قید و شرط

2. پذیرش شاگردی استاد بدون قید و شرط

موسی علیه السلام پیروی خود را مشروط نکرد؛ یعنی نگفت من تو را پیروی می کنم، به شرط آن که مرا تعلیم دهی؛(2) بلکه گفت: «اتَّبِعُکَ عَلی اَنْ تُعَلِّمْنَ؛ از تو پیروی می کنم، باشد که مرا تعلیم دهی».

در واقع، استاد را در آموزش آزاد گذاشت که اگر خواست در این فرصت به دست آمده در سفر، او را تعلیم دهد. و این گونه آمادگی خود را برای فراگیری و شاگردی اعلام نمود این آیه بیان می کند که شاگرد نباید درس و وقت خود را به استاد تحمیل کند.

3. بزرگداشت مقام علمی استاد

3. بزرگداشت مقام علمی استاد

حضرت موسی علیه السلام علم و دانش استادش را بزرگ شمرد و آن را به اسم و صفتی ویژه معیّن نکرد، بلکه گفت: «مِمّا عُلِّمْتَ؛ از آن چه تعلیم داده شده ای». و نگفت از آن چه می دانی. هم چنین علم را با واژه «رشد» توصیف کرد. از واژه «رشدا» استفاده می شود که علم هدف نیست، بلکه راه یافتن به مقصود و