مشعل هدایت صفحه 23

ص:36

این مسأله در مدرسه ها هم دیده می شود: دانش آموزی در رشته یا موضوعی مثل رشته های هنری مانند سرود، نمایش و ... که استعدادی در آن ندارد، به معلمش رجوع می کند و بر آن پافشاری می کند.

ولی معلم همان لحظه با گفتن «توبه درد این کار نمی خوری» ضمن این که ذوق و شوق دانش آموز را سرکوب می کند، سبب رنجش خاطر و بریده شدن رابطه عاطفی دانش آموز با خود نیز می شود؛ در حالی که می توانست با اشاره و غیر مستقیم او را به این امر متوجه نماید و یا به او اجازه دهد که موضوع مورد علاقه اش را تجربه کند و خود بفهمد که توانایی استعداد آن کار را ندارد؛ یعنی همان روشی که حضرت خضر علیه السلام درباره موسی علیه السلام در پیش گرفت.

2. مجبور نکردن شاگرد به پیروی

2. مجبور نکردن شاگرد به پیروی

از مسائل مهم در امر آموزش و پرورش به کار نگرفتن تحمیل و اجبار است؛ زیرا انگیزه درونی دانش آموز را در فراگیری دانش از بین می برد و سبب می شود که شاگرد عزّت نفسش را از دست بدهد. در ماجرای حضرت موسی علیه السلام و معلمی خضر علیه السلام ، کرامت و شخصیت دانش آموز کاملاً حفظ شده است. چنان که حضرت خضر علیه السلام شاگرد خود را مجبور نکرد که حتما باید از او پیروی کند، بلکه او را آزاد گذاشت تا اگر خواست با او بیاید و از محضر او برای رشد و کمالش، بهره گیرد.

آزاد گذاردن دانش آموز برای گزینش معلّم و شرکت در کلاس درس، موضوعی است که مسوولان نظام آموزشی کشور باید بر آن اهمیّت دهند؛ زیرا علّت بسیاری از نابسامانی ها و بی نظمی ها در کلاس های امروزی ناشی از همین مسأله است و سبب می شود که شاگرد خود را در احترام به معلم ملزم نداند. خوشبختانه در حوزه های علمیه و تا حدودی در مراکز آموزش