مشعل هدایت صفحه 34

ص:47

کردن پدر برای کودک، بزرگ ترین مجازات روحی و معنوی است. البته اگر قهر کردن ادامه یابد، سبب شکست روحی کودک می شود، لذا فورا سفارش می کند که جدایی نباید طول بکشد. پس معلم نباید با بهره گیری از روش های استبدادی مانند زور، تهدید و ترساندن، دانش آموزان را به آموختن وادار نماید. چه بسا برخی از تنبیه ها دانش آموز را از درس و مدرسه و کتاب بیزار می کند. شاگردی می گوید: روزی در کلاس در حالی که دبیر علوم سرگرم کشیدن تصویری روی تابلو بود، یکی از شاگردان صدایی غیر عادی در آورد؛ به گونه ای که همه کلاس خندیدند. معلم جلو آمد و دو سیلی محکم به منِ بی گناه زد و از کلاس بیرونم کرد. پس از آن، از هر چه گیاه، حیوان، انسان و علوم تجربی بی زار شدم و دیدنشان آن قدر برایم آزار دهنده شد که دیگر هیچ کتاب علوم تجربی را باز نکردم.(1)

معلم خوب می داند که در میدان آموزش و پرورش تنبیه به معنای آگاه کردن و هوشیار ساختن به کار می رود. پس نباید آدم خواب آلود را با زور و کتک بیدار کرد.

به کارگیری زور، آن هم برای معلم که به زیور علم و دانش آراسته است و باید سنجیده و عاقلانه گل های طراوت، دوستی و لطف را به انسان ها هدیه نماید، کار شایسته ای نیست.

سیره عملی معصومان علیهم السلام

سیره عملی معصومان علیهم السلام

رسول گرامی اسلام و امامان معصوم علیه السلام ، معلمان واقعی بشر هستند. آنان درس فضیلت و پرهیزکاری را به مردم می آموختند و با جاذبه ای که داشتند، مشتاقان به نور، پروانه وار به گِرد شمع وجودشان جمع می شدند و به آن چه می گفتند، ایمان پیدا کرده صادقانه عمل می کردند. هر چند، بیشتر این