مشعل هدایت صفحه 35

ص:48

بزرگواران به سبب شرایط نامساعد زمانشان موفق به تشکیل مجالس درس نشده و شاگردان بی شماری را تربیت نکردند ولی امام محمدباقر علیه السلام و امام جعفر صادق علیه السلام از فرصت طلایی فترت زمامداران زمان خود، بیشترین بهره را بردند و با برقراری جلسه های درس و بحث در مسجد مدینه، در عمل به تعلیم و تربیت همّت گماشتند. به نوشته مورخان، در مکتب امام ششم بیش از بیست هزار دانشجو تربیت شدند که چهار هزار نفرشان تنها در یک دوره تحصیل می کردند. از شاگردان ممتاز امام صادق علیه السلام ، جابر بن حیان شیمی دان نامی است که تقریرات درس امام صادق علیه السلام را نوشته است.

محمد بن طلاحه شافعی (وفات: 654) چگونگی تدریس امام صادق علیه السلام را این گونه بیان می کند:

از دریای بی کران علم آن حضرت گوهرهای گران بها به دست می آمد. دیدارش انسان را به یاد آخرت می انداخت و شنیدن بیاناتش درس تقوا و فضیلت می داد. مناقب و فضائلش بی شمار بود. او علم را با فضیلت اخلاقی به هم آمیخته بود و این روش، روش خاص انبیا و اولیای خدا است.(1)

اینک به نمونه هایی از رفتار عملی پیشوایان معصوم علیه السلام اشاره می شود.

بهره گیری از روش های عملی در آموزش

بهره گیری از روش های عملی در آموزش

یک. روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم از خانه خارج شد؛ در حالی که در یک دست طلا و در دست دیگرشان ابریشم داشت و فرمود: این دو بر مردان امّت من حرام است و بر زنانشان حلال است.(2)

دو. شخصی از امام باقر علیه السلام پرسید: خوردن پنیر حرام است یا حلال؟ حضرت به غلام شان فرمودند تا پنیر بخرد. پس از خریدن پنیر، حضرت به همراه پرسش کننده، آن را میل فرمودند.(3)

1- تعالیم آسمانی اسلام، محمد صحفی، ص 306 به نقل از: مطالب السؤال، ص 81.
2- بحارالانوار، ج 65، ص 152.
3- بحارالانوار، ج 80، ص 248.