مشعل هدایت صفحه 59

ص:72

عسگرزاده در سال 1261 ه_ .ش در شهر ایروان به دنیا آمد. پدرش استاد عسگر بنّا اهل رضائیه و مادرش اهل قفقاز بود. بعدها به مناسبت تأسیس نخستین کودکستان خود در تبریز به نام «باغچه اطفال» نام خانوادگی خود را به باغچه بان تغییر داد. وی پنجاه سال در تبریز، شیراز و تهران برای آموزش و پرورش فرزندان این جامعه از جان و دل مایه گذاشت. امروزه وجود آموزش گاه های ناشنوایان در سراسر کشور، نتیجه کوشش و همّت والا و مردانه اوست. او در یکی از یادداشت هایش چنین نوشته است:

هر چند به ظاهر ندار و بی چیز هستم، امّا در باطن، خود را بی نهایت غنی و بی نیاز می بینم. فکر می کنم اگر تمام دنیا به نام من ثبت می شد، سرانجام نمی توانستم بیش از روی یک صندلی در یک اتاق بنشینم و یا بیشتر از این که فعلاً مرا سیر می کند و می پوشاند، بخورم یا بپوشم و بالاخره روزی هم خواهم مرد و این صندلی و پوشاک را نیز که فعلاً دارم با خود نخواهم برد. به همین جهت به مال دنیا بی اعتنا بوده و در حال وارستگی به سر می برم و نسبت به مال و مقام کسی، ذره ای حسادت ندارم. کار کردن شبانه روزی را وظیفه ای مقدس برای ادای دین خود می دانم؛ نه برای کسب ثروت. با داشتن 54 سال سابقه فرهنگی و مشارکت در امور خیریه و اجتماعی، هرگز شایسته نمی دانم که به زحمات و رنج های خود نام خدمت به جامعه داده و منّت گذار جامعه باشم.

مرحوم باغچه بان، در پرورش نونهالان جامعه ما بهترین باغچه بان بود. او از ابزارهای ابتدایی موجود در محیط زندگی اش برای کودکان اسباب بازی و کاردستی درست می کرد و با علاقه ای بسیار برای کودکان شعر، سرود، قصه و نمایش نامه می نوشت و دکور می ساخت. از ویژگی های برجسته کارِ باغچه بان در امر آموزش و پرورش، استفاده از ابزارهای سمعی و بصری بود.