مشعل هدایت صفحه 60

ص:73

باغچه بان نخستین کسی است که در ایران، آموزش سمعی و بصری را به راه انداخت. او به فکر آموزش و پرورش کودکان ناشنوا افتاد و وقتی که فکر خود را با رئیس اداره فرهنگ تبریز در میان گذاشت، وی گفت: «اگر راست می گویی بیا و به بچه های سالم تبریز فارسی یاد بده؛ درس دادن به ناشنوایان پیش کش!» هر چند باغچه بان مورد تمسخر رئیس فرهنگ قرار گرفت، ولی چون به روش خود ایمان داشت و به کارش عشق می ورزید، در مدت یک سال توانست به سه کودک ناشنوا خواندن و نوشتن بیاموزد. خود باغچه بان می نویسد:

روزی که این سه کودک ناشنوا در تبریز امتحان می دادند، حیاط و بام مدرسه، لبریز از مردمی بود که به تماشای خواندن، نوشتن و حرف زدن این کودکان آمده بودند؛ زیرا برای آن ها باور نکردنی بود که کودکان ناشنوا هم بتوانند بخوانند، بنویسند و حرف بزنند.

باغچه بان هوادار سرسخت حقوق معلمان بود و معتقد بود زندگی معلم باید از هر جهت تأمین گردد، ولی روا نمی دانست معلمی به دلیل کمبود حقوق و نگرفتن رتبه در کار، کاستی را به کار خویش راه دهد. او این کار را بی انصافی و کم کاری در حق هم وطنانش می دانست. از مرحوم باغچه بان حدود سی عنوان کتاب به زبان فارسی و دو جلد کتاب به زبان آذری و مقدار زیادی ابزارهای دستی مانند چرتکه های حساب، بازی های آموزشی، اختراعات و نوآوری های آموزشی به یادگار مانده است. او در مدّت 82 سال زندگی تا آن جا که در توان داشت، برای پیشرفت فرهنگ و دانش کوشید و در روز چهارم آذر 1345 با امید به آینده ای روشن برای ناشنوایان چشم از