مشعل هدایت صفحه 65

ص:78

خاطر کُند ذهنی در یادگیری حروف الفبا، با ته مداد نرمه گوش او را کشیده بود، او را بر این داشته بود که با ابداع روش تدریس جدیدی در آموزش الفبا در کلاس های اوّل دبستان فعالیت کند. یکی از فرزندانش که شاگرد پدر نیز بوده است، می گوید:

صحنه ای که پس از گذشت سال ها هم چنان در ذهن من درخشان مانده است، رفتار پدر در آموزش حرف «لام» بود. یک دفعه درِ کلاس باز شد و ایشان در لباس یک لبو فروش دوره گرد، در حالی که سینی بزرگ لبو، روی سرشان بود، وارد شدند. در میان حیرت آمیخته به شادی بچه ها داد زدند: «لبو لبو، داغه لبو» و هم چنان که سینی را توی بچه ها می چرخاندند، به هر کدام تکه لبوی داغی می دادند. واژه «لبو» را تکرار می کردند و با تکیه بر حرف اوّل آن «ل» و واژه های دیگری که با این حرف شروع می شد، درسشان را تکمیل می کردند. ایشان برای رفع خستگی دانش آموزان در کلاس، با ساز ساده ای که داشتند، می زدند و با صدای خوبی که داشتند برای بچه ها شعرهای پندآموز می خواندند. برای یادگیری بهتر و حروف الفبای فارسی، به سفارش وی تابلوی الکتریکی ساخته بودند که هر کلید آن به یک حرف مشخّصی وصل بود. وقتی کلید را فشار می دادند، چراغ رنگی مخصوص آن حرف روشن می شد. این تابلو آن قدر برای بچه ها جاذبه داشت که هنگام استفاده از آن از کلاس 120(1) نفری، صدایی در نمی آمد.

وقتی در مدرسه صدوق _ در جنوب شهر تهران _ تدریس می کردند، روزی «فریده دیبا» مادرزن شاه مخلوع، برای بازدید به مدرسه می آید. از