کلمات طریقه: پنجاه درس اخلاقی صفحه 16

برای نعمت دنیا که خاک بر سر آن منه ز منّت هر سفله بار بر گردن

به یک دو روزه، رود نعمتش ز دست ولی بماندت ابَدُ الدَّهر عار بر گردن

پس ای جان من! توکّل بر خدا کن و قطع طمع از خلق کن، و اعتنائی به آنچه در دست ایشان است منما و بگو:

ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم با پادشه بگوی که روزی مُقدّر است

کَلِمَهٌ فیِ ذَمِّ الْحِرْصِ نکوهش حرص

ای عزیز! از حرص کناره گیر، که آن بیابانی است کران ناپیدا، که از هر طرف که روی به جائی نرسی. و دریائی است بی انتها که هر چند در آن فرو روی عمق آن را نیابی. بیچاره کسی که به آن گرفتار شد، گمراه و هلاک شد و خلاصی از برای او دشوار گردید.

حضرت باقرالعلوم علیه السلام فرموده اند: حریص بر دنیا کرم ابریشم را مانَد که هر چه بیشتر به دور خود می پیچد، راه خلاصی او دورتر می شود.(1)