کلمات طریقه: پنجاه درس اخلاقی صفحه 36

و خلل آن، به قصد پست کردن آن شخص، و اظهار بزرگی خود بدون فایدۀ اخروی، و آن از اخلاق مَذْمُومه است.

در حدیث نبوی صلی الله علیه و آله و سلم است که: «حقیقت ایمان بنده کامل نمی شود مگر وقتی که مِراء و جدال را ترک کند، اگر چه حق با او باشد.»(1)

و شکّی نیست که اگر این صفت مذمومه قوّت گیرد کار به جائی رسد که صاحب آن مثل سگ درنده می شود، که متّصل راغب است با هر کس درافتد، و همیشه در پی آن است که سخنی از کسی بشنود با او مجادله نماید و دنبال او را گیرد و از آن لذّت ببرد. خصوصاً در مجمعی که بعضی از ضُعَفاء الْعُقُول باشند که آن شخص را به این صفت خبیثه ستایش کنند.

و گویند فلانی جَدَلی یا حَرّاف یا نَطّاق بی بدلی است، و لهذا غالباً مایل است که طرف مناظرۀ او جاهلی باشد تا بر او غلبه تواند نمود! بیچاره نمی داند که هر که با نادان تر از خود مجادله کند تا بدانند که دانا است، بدانند که نادان است.

کَلِمَهٌ فیِ ذَمِّ الْأِسْتِهْزاءِ نکوهش استهزاء و مسخره کردن

سخریّه و استهزاء کردن عبارت است از نقل کردن گفتار و کردار