مکارم اخلاق در صحیفه سجادیه صفحه 108

توانایی خود آفریدگان را آفرید؛ و آنان را به اراده و خواست خویش به وجود آورد بی آنکه از روی مثال و نمونه ای باشد (چون همیشه خداوند بوده و دیگری جز او نبوده که نمونه به دست داده باشد).

امام علیه السلام در دعای چهل و هفتم و در عبارت چهاردهم آن می فرمایند:

أَنْتَ الَّذِی لَمْ یُعِنْک عَلَی خَلْقِک شَرِیک، وَ لَمْ یُوَازِرْک فِی أَمْرِک وَزِیرٌ، وَ لَمْ یَکُنْ لَک مُشَاهِدٌ وَ لَا نَظِیرٌ؛

تویی آن که در آفریدنت شریک و انبازی یاریت نکرده (چون یگانگی و توانایی او بر هر چیز ثابت شده پیدا است که او را شریکی نبوده تا در آفرینش او را کمک نماید) و در کار خود (آفریدن هر چیز) وزیر و معاونی تو را یاری ننموده؛ و بیننده و مانندی برای تو نبوده است.

امام علیه السلام در دعای چهل و هفتم و در عبارت هجدهم آن می فرمایند:

أَنْتَ الَّذِی قَصُرَتِ الْأَوْهَامُ عَنْ ذَاتِیَّتِک، وَ عَجَزَتِ الْأَفْهَامُ عَنْ کَیْفِیَّتِک، وَ لَمْ تُدْرِک الْأَبْصَارُ مَوْضِعَ أَیْنِیَّتِک؛

و تویی آن که وهم ها و اندیشه ها از ادراک کنه و حقیقت ذات تو حیرانند (زیرا اگر وهم حقیقت ذات او را دریابد باید در جهت و مکانی باشد؛ و خداوند تعالی منزه از آن است که در جهت و مکانی باشد) و فهم ها و دانش ها (یا عقل ها) از کیفیت و چگونگی تو (از ادراک صفات مخصوص تو که جز تو حقیقت آنها را نمی داند) ناتوانند؛ و دیده ها جای کجایی تو را درنیافتند (جایی نداری که دیده ها تو را دریابند، زیرا بودن در جایی تابع جسمیت است؛ و خداوند سبحان از جسمیت منزه است، پس مکان و کجا بودن بر او محال است).

امام علیه السلام در دعای یکم و در عبارت دهم آن می فرمایند:

وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی مَا عَرَّفَنَا مِنْ نَفْسِهِ، وَ أَلْهَمَنَا مِنْ شُکْرِهِ، وَ فَتَحَ لَنَا