مکارم اخلاق در صحیفه سجادیه صفحه 354

بنده با بنده باشد، عدالت بهتر از تفضل است، چرا که در این صورت آدمی با عدالت سود خواهد برد نه با تفضل.

با توجه به دعای ششم و در عبارت بیست و یکم آن که در گذشته ذکر شد امام علیه السلام علت عدالت خداوند را قدرت بی انتهای خدا ذکر می نماید و به همین دلیل در دعای چهل و هفتم و در عبارت یکصد و سیزدهم آن می فرمایند:

وَ أَیِّدْنِی بِتَوْفِیقِک وَ تَسْدِیدِک، وَ أَعِنِّی عَلَی صَالِحِ النِّیَّهِ، وَ مَرْضِیِّ الْقَوْلِ، وَ مُسْتَحْسَنِ الْعَمَلِ، وَ لَا تَکِلْنِی إِلَی حَوْلِی وَ قُوَّتِی دُونَ حَوْلِک وَ قُوَّتِکَ؛

و به فراهم شدن اسباب کار و راهنمایی ات به راه حق کمکم نما؛ و بر قصد و آهنگ شایسته و گفتار پسندیده و کردار نیکو یاری ام کن؛ و بی آنکه خود قوت و نیرو به من بخشیده باشی، مرا به نیرو و قوت خود وامگذار.

امام علیه السلام در این عبارت از خداوند متعال درخواست قدرت می نماید.

2. اصل مواسات و مساوات

اشاره

قرآن کریم می فرمایند:

(وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یَرَهُ) .

«و هر که هم وزن ذرّه ای بدی کند [نتیجه] آن را خواهد دید».(1)

همچنین می فرمایند:

(... أَوْفُوا الْکَیْلَ وَ الْمِیزانَ بِالْقِسْطِ لا نُکَلِّفُ نَفْساً إِلاّ وُسْعَها وَ إِذا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبی وَ بِعَهْدِ اللّهِ أَوْفُوا...) .