مکارم اخلاق در صحیفه سجادیه صفحه 368

معروف (واداشتن به پسندیده: واجب و مستحب) و نهی از منکر (بازداشتن از زشتی ها؛ حرام و مکروه) و حفظ و نگهداری (اصول و فروع) اسلام، و نکوهش باطل و نادرستی و خوار نمودن آن؛ و یاری حق و گرامی گردانیدن آن؛ و راهنمایی گمراه؛ و کمک ناتوان؛ و رسیدن به فریاد ستم رسیده.

امام علیه السلام در این دعا از خداوند می خواهد که همواره توفیق کمک به ستمدیده را داشته باشد؛ نه اینکه بعضی اوقات این توان را داشته و در بعضی مواقع دیگر آن را نداشته باشد.

امام علیه السلام در دعای چهاردهم و در عبارت سوم آن می فرمایند:

«وَ یَا مَنْ لَا یُکَافِیُ عَبْدَهُ عَلَی السَّوَاءِ؛ و ای آنکه جزای (کردار) بنده خود را یکسان و برابر نمی دهد».

امام علیه السلام در این بخش از دعا یکی از اوصاف و ویژگی های خداوند متعال را «یاری رساندن به ستم دیده» می داند.

از آنجایی که انسان خلیفه خدا بر روی زمین است عقل سلیم حکم می کند که نماینده بایستی مطابق رأی موکل عمل نماید، پس انسان هم بایستی مطابق نظر خداوند عمل نماید. پس آدمی که خلیفه خدا بر روی زمین است می بایستی این اعمال را انجام دهد، هرچند در سطح بسیار نازل تر.

امام علیه السلام در دعای چهل و هفتم و در عبارت یکصد و سی و دوم آن می فرمایند:

وَ لَا تَجْعَلْنِی لِلظَّالِمِینَ ظَهِیراً، وَ لَا لَهُمْ عَلَی مَحْوِ کِتَابِک یَداً وَ نَصِیراً، وَ حُطْنِی مِنْ حَیْثُ لَا أَعْلَمُ حِیَاطَهً تَقِینِی بِهَا، وَ افْتَحْ لِی أَبْوَابَ تَوْبَتِک وَ رَحْمَتِک وَ رَأْفَتِک وَ رِزْقِک الْوَاسِعِ، إِنِّی إِلَیْک مِنَ الرَّاغِبِینَ، وَ أَتْمِمْ لِی إِنْعَامَک، إِنَّک خَیْرُ الْمُنْعِمِینَ؛