مکارم اخلاق در صحیفه سجادیه صفحه 393

که به تو پناه برد تباه نمی گردد؛ و کسی که ستم کند از چنگ تو نمی رهد).

امام علیه السلام در این عبارت از شرّ دشمنان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و اهل البیت علیه السلام به خدا پناه می آورد و مسلّم است که دشمنان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و اهل البیت علیهم السلام کسانی غیر از کفّار نیستند.

امام علیه السلام در دعای بیستم و در عبارت دوازدهم آن می فرمایند:

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی أَصُولُ بِک عِنْدَ الضَّرُورَهِ، وَ أَسْأَلُک عِنْدَ الْحَاجَهِ، وَ أَتَضَرَّعُ إِلَیْک عِنْدَ الْمَسْکَنَهِ، وَ لَا تَفْتِنِّی بِالِاسْتِعَانَهِ بِغَیْرِک إِذَا اضْطُرِرْتُ، وَ لَا بِالْخُضُوعِ لِسُؤَالِ غَیْرِک إِذَا افْتَقَرْتُ، وَ لَا بِالتَّضَرُّعِ إِلَی مَنْ دُونَک إِذَا رَهِبْتُ، فَأَسْتَحِقَّ بِذَلِک خِذْلَانَک وَ مَنْعَک وَ إِعْرَاضَک، یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ؛

بار خدایا مرا چنان قرار ده که هنگام اضطرار به (کمک و یاری) تو (بر دشمن) حمله آورم؛ و هنگام نیازمندی از تو بخواهم؛ و هنگام درویشی (یا ذلت و خواری) به درگاه تو زاری کنم؛ و مرا چون بیچاره شوم به یاری خواستن از غیر خود، و چون فقیر گردم به فروتنی برای درخواست از غیر خویش، و چون بترسم به زاری کردن پیش غیر خود، آزمایش (یا گمراه) مفرما که به آن سبب، سزاوار خواری و بازداشتن (از رحمت) و روی گردانیدن (کیفر) تو شوم، ای بخشنده ترین بخشندگان.

امام علیه السلام در این عبارت چون خود را دوست و یار و یاور خداوند معرفی می کند، پس دشمن او، دشمن خدا هم هست و دشمن خدا کسی غیر از کفّار نیست.

امام علیه السلام در دعای بیستم و در عبارت دهم آن می فرمایند:

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ حَلِّنِی، بِحِلْیَهِ الصَّالِحِینَ، وَ أَلْبِسْنِی