مکارم اخلاق در صحیفه سجادیه صفحه 395

امام علیه السلام در این عبارت از خداوند می خواهد که ایشان را از بدعت گزاران و کسانی که رأی و اندیشه جدیدی از پیش خود می سازند دور نماید. به روشنی می دانیم کسانی که در دین بدعت گزاری می کنند و اندیشه جدیدی غیر از دین و راه مستقیم می آورند، همان کفّارند.

می توان تمام کسانی را که از مسیر فرمان خداوند بیرون هستند جزء افرادی دانست که از دوستی و هم صحبتی با آنها نهی شده است و چنین افرادی همان بندگان گنهکارند که به «شرار خلق» تعبیر شده اند.(1)

3. اصل ادای امانت

اشاره

در قرآن کریم آمده است:

(وَ الَّذِینَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ) ؛

«و کسانی که امانت ها و پیمان خود را مراعات می کنند».(2)

همچنین می فرمایند:

(... فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً فَلْیُؤَدِّ الَّذِی اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ...) ؛

«... اگر برخی از شما برخی دیگر را امین دانست، پس آن کس که امین شمرده شده، باید سپرده وی را بازپس دهد...».(3)

از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نیز روایت است:

«مردم در دنیا مانند مهمان اند و آنچه در اختیار دارند، مانند امانت است، مسافر، رفتنی است و امانت هم پس گرفتنی».(4)

1- (1) ر. ک: اخلاق اجتماعی در صحیفه سجادیه، ص 54.
2- (2) المعارج، آیه 32.
3- (3) بقره، آیه 283.
4- (4) شیخ حسن دیلمی، ارشادالقلوب، ترجمه علی سلگی نهاوندی، ج 1، ص 78.