الاربعین الحسینیه صفحه 169

الغیب مختص به ذات اقدس الهی است، و خبر دادن حضرت امیر به واقعه ی صاحب الزنج (1) و ولایت مروان بن حکم و شهادت سیدالشهداء و امثال آن، از مقطوعات است.و در کتاب «نهج البلاغه» مروی است که چون حضرت امیر خبر داد به اخبار ترک و بعضی از قضایای آینده، کسی عرضه داشت که: مگر شما علم غیب دارید؟ فرمود: این علم غیب نیست، بلکه آموختن علم از صاحب علم است.و در کافی احادیثی وارد شده که ائمه ی طاهرین غیب نمی دانند و هر زمان که بخواهند بدانند، می دانند. پس مراد به آیات مبارکه ی «لا یعلم الغیب الا هو (2) » این باشد که بدون تعلیم الهی، کسی علم غیب ندارد، یا علم غیب مطلق مختص به ذات اقدس است؛ و منافاتی نیست که به تعلیم الهی عالم شوند، بلکه گاهی اتفاق افتد که رؤسای ضلالت به استمداد بعض شیاطین، آگاه بر بعضی مغیبات شوند و از آثار ریاضیات باطله باشد. و عجب است از علامه ی زمخشری که در تفسیر «لله غیب السموات و الارض» (3) گوید: «آیه دلالت دارد بر بطلان قول روافض (4) که گویند ائمه ی اثناعشر علم غیب دارند.» (5) و فضیحت این کلام به حدی است که حاجت به جواب ندارد.

1- 530. در سال 255، در بصره قیام کرد و کشتار و آتش سوزی و فساد بزرگی به راه انداخت و در سال 270 کشته شد (رجوع کنید به: الکنی و الألقاب نوشته ی مرحوم حاج شیخ عباس قمی (ره)، ج 2، ص 403، چاپ مکتبه الصدر، تهران).
2- 531. اصل آیه چنین است: «و عنده مفاتح الغیب لا یعلمها الا هو» (سوره ی انعام، آیه ی 59) یعنی کلیدهای غیب نزد خداست و جز او کسی از آن کلیدها آگاه نیست.
3- 532. هود، 123 (غیب آسمان و زمین از آن خداست).
4- 533. شیعیان.
5- 534. چنین سخنی در ذیل آیه پیدا نشد (مراجعه کنید به تفسیر کشاف، ج 3،ص 458 چاپ حلبی مصر - ولی در ذیل آیه ی 26 سوره ی جن، درج 4، ص 279 کلامی دارد که شاید بتوان آن را با این معنا تطبیق کرد).