الاربعین الحسینیه صفحه 213

هر آن ملک که موکل بود به خانه ی باد چه غم خورد که بمیرد چراغ پیرزنی (1) فاذا اوجبت شقاوه النفوس فی عصر من الأعصار نزول عذاب الهی و اقتضاه الاسم العزیز و المنتقم فهو لا ینفک عن ابتلاء صبیانهم و من لا ذنب له. فلو روعی جهه هذه الطبقه لأوجب اهمال تأدیب الطغاه و المرده و هو مما لا یجوز فی حکمه الله تعالی، فاذا افعال الباری ناظره الی النفع العام الکلی، و مع ذلک فلا محاله لتلک النفوس استعدادت بما یلیق بهم ذلک العذاب، اما لخبث طینتهم او لوجود مفاسد فی بقائهم، کما أشیر الیه فی قوله تعالی: «انک ان تذرهم یضلوا عبادک و لا یلدوا الا فاجرا کفارا». (2) .و قد اشیر فی احادیث أهل بیت النبوه الحاملین لأسرار الله الی بعض ما قررناه: فمنها ما رواه الصدوق فی العلل و العیون عن الرضا (ع): حین سأله ابوالصلت عن غرق قوم نوح، و فیهم الأطفال و من لا ذنب له، فقال: ما کان فیهم الأطفال، لأن الله أعقم الأصلاب اربعین عاما، فغرقوا و لا طفل فیهم، و ما کان الله لیهلک بعذابه من لا ذنب له، فغرق قوم بتکذیبهم له و الباقون برضاهم بتکذیب المکذبین، و من غاب عن امر فرضی به کان کمن شهده.و فی روایات العامه و الخاصه أن نبی الله عزیز مر علی قریه عذب أهلها، فقال: یا رب انی نظرت فی جمیع امورک و احکامها، فعرفت عدلک بعقلی، و بقی باب لم أعرفه، انک تسخط علی أهل البلیه فتعمهم بعذابک و فیهم الأطفال، فخرج الی البریه و کان الحر شدیدا، فاستظل بشجره و نام، فجاءت نمله و قرصته، فذلک الارض برجله و قتل نملا کثیرا، فأوحی الله الیه هلا نمله واحده؟فعرف أن ذلک مثل ضرب له، و قیل له: یا عزیز، ان القوم اذا استخفوا عذابی قدرت نزوله عند انقضاء آجال الاطفال فماتوا اولئک بآجالهم و هلک هؤلاء بعذابی (3) .و فی روایه أخری سئل الصادق (ع) عن الطاعون، فقال: عذاب لقوم و رحمه لآخرین، واسعه رحمته لما یشاء، أما ترون أنه جعل الشمس ضیاء لعباده و منضجا لثمارهم، و قد یعذب بها قوم یبتلیهم بحرها. (4) انتهی.

1- 576. شعر از سعدی است و اصل آن چنین است: فرشته ای که وکیل است بر خزائن باد چه غم خورد که بمیرد چراغ پیرزنی.
2- 577. نوح، 27.
3- 578. و مانند آن: مجلسی: بحارالأنوار، ج 6، ص 124.
4- 579. همان، ص 123 ، 121.