الاربعین الحسینیه صفحه 248

و فی تفسیر الامام العسکری عن امیرالمؤمنین علیه السلام: الله رحیم بعباده، و من رحمته أنه خلق مأه رحمه جعل منها رحمه واحده فی الخلق کلهم فبها یتراحم الناس و ترحم الوالده ولدها و تحنن الأمهات من الحیوانات علی أولادها، فاذا کان یوم القیامه أضاف هذه الرحمه الی تسع و تسعین رحمه فیرحم بها امه محمد (ص) ثم یشفعهم فیمن یحبون له الشفاعه من اهل المله حتی ان الواحد لیجیی الی المؤمن الشیعه فیقول: اشفع لی، فیقول: و ما حقک علی؟ فیقول: سقیتک یوما ماءا، فیذکر ذلک فیشفع فیه، و یجیئه آخر و یقول: ان لی علیک حقا فاشفع لی، فیقول: و ما حقک علی؟ قیقول: استظللت بظل جداری ساعه من یوم حار فیشفع له، الی غیر ذلک من الأحادیث التی تشید بنیان ما أسسناه من المقدمات.

سر ایمانی

معاصی صادره از شخص انسانی بر اقسامی است، از مبادی مختلفه صادر شود:قسم اول آن است که از سوء فطرت و خبث طینت و اعوجاج طبیعت از اعتدال و استقامت است، مانند فحش در قول، و غیبت مردمانی درست رفتار، و کذب دائم، و آزار مردم به زبان که غالبا ناشی از حسد و بخل و حرص است. و گاهی که خالی از موانع باشد منتهی به ضرب و جرح و قتل شود. و چنین شخصی به حسب صورت اگر چه انسان است و لیک در معنی از سنخ سباع و درندگان و وحوش است، و در واقع خالی از ضعف عقیده و تصدیق ایمانی نباشد، و لا محاله سنخ ذات او آلوده به سجین است. و بسیار بعید است توفیق او به توبه، و شفاعت شافعین نصیب او نشود مگر بعد از زمان طویلی «و من لم یجعل الله له نورا فما له من نور (1) ».و در شرح حال این طبقه وارد شده که رسول اکرم فرمود: «ان الله حرم الجنه علی کل فحاش بذی قلیل الحیاء لا یبالی ما قال و لا ما قیل له، فانک ان فتشته لم تجده الا لغیه او شرک شیطان، فقیل: یا رسول الله، و فی الناس شرک شیطان؟ فقال: اما تقرأ قول الله: «و شارکهم فی الأموال و الأولاد...» (2) و فیه عنه (ص) أیضا: أبی الله لصاحب الخلق السیئی بالتوبه. قیل: فکیف ذلک یا رسول الله؟ قال: لأنه اذا تاب من ذنب وقع فی ذنب أعظم منه (3) .و صاحب این گونه از معاصی از رحمت واسعه بسیار دور است. نستجیر بالله الکریم.

1- 635. نور، 40.
2- 636. کلینی: کافی، ج 2، ص 324 - 323.
3- 637. همان، ص 321.