الاربعین الحسینیه صفحه 275

الجمله صفه لمور.یعنی چه نشان و آیینی که اندوهناک کرد مرا سوده شدن نشانه ی دو جامه و پایه ی او، و نشانه هایی که خاک شده و باد فرا گرفته دو دامنه ی او را در خاک نرم دو بیابان او، و خاک پراکنده که باد سخت پی در پی بود بر پاره کردن دو جامه ی او، و ابر سپید پر آب نیز پی در پی نزدیک شده بود باریدن آن بر...المثعنجر (بالثاء و العین و کسر الجیم): السائل من الماء.الودق: المطر.الثجیج و الثجاج: السیال.و الضمیر فی قوله «فأصخی» للرسم المذکور فی اول البیت.عدده: جعله عده، کاستعد.الطماح: الشره الحریص علی الشیئی.نفحه: خاصمه و کافحه.العداء: العدو.العروض: میزان الشعر، لانه یعارض بها، و اسم الجزء الذی فیی آخر النصف الأول من البیت.یعنی لو عارضنا حریص فی الکلام و حصل لنفسه عده، خاصمناه و عارضناه بضعف عدته.و هذا ما استطرفناه من کلامه المنظوم، و اما لئالیه المنثوره من مواعظه و ادعیته و خطبه و احتجاجاته فی وقعه الطف فکتب الأصحاب منها مشحونه، و ناهیک دعاؤه فی یوم عرفه المروی فی «الاقبال» الذی أذعن العرفاء الشامخون لعلو مرتبته فی التوحید و المعرفه، و الخطبه الفصیحه المرویه فی المناقب عن موسی بن عقبه، و خطبته المرویه فی الاحتجاج، و خطبته المرویه فی الاستسقاء فی قرب الاسناد للحمیری، و مواعظه المرویه فی تحف العقول و غیرها، مما طوینا عنها کشحا، لشهرتها و شیوعها فی کتب الأصحاب و عدم مناسبه تعرضها لوضع الکتاب، و الله الهادی الی الصواب.و مما یناسب نقلها فی هذا المقام اشعار لیزید بن معاویه - زاد الله عذابها فی الهاویه - ذکرها السبط فی تذکرته من دیوانه، منها ما یدل صریحا علی کفره و زندقته [مثل] قوله: