الاربعین الحسینیه صفحه 294

خاتمه

فقیه نبیه شیخ جعفر نجفی - طاب ثراه - در کتاب «الحق المبین» ثبوت ملائکه نقاله را نسبت به شهر میانه ی امامیه داده و تصدیق به این معنی مشکل است، زیرا که احادیث مذکوره در کتب معتبره ی امامیه روایت نشده، و اگر مراد به ملائکه ی نقاله بردن ابدان مثالیه است به وادی السلام و برهوت، پس حق و یقین و مستفیض در اخبار ماست؛ چنانچه در کافی مروی است از حبه ی عرنی که گفت: امیرالمؤمنین (ع) در ظهر کوفه ایستاد و سخن می گفت با اشخاص به اندازه [ای] که من خسته شدم. گاهی نشستم و گاهی برخاستم. عرضه داشتم که شما ملول گشتید. ردای خود را گستردم که آسایش نماید. فرمود: نبود مگر سخن گفتن با مؤمن و مؤمنه.هرگاه پرده برداشته شود، خواهی دید حلقه زده اند و با یکدیگر سخن می گویند. عرضه داشتم: ایشان اجسامند یا ارواح؟ فرمود: ارواح هستند، و نیست مؤمن و مؤمنه ای که وفات کند در بقعه ای از بقاع ارض مگر آن که گفته می شود از برای روح او که ملحق شو به وادی السلام، و آن جا بقعه ای است از جنت عدن.و نیز در همان کتاب مروی است که کسی عرضه داشت به جناب صادق (ع) که برادرم در بغداد است، می ترسم در آن جا وفات کند. فرمود: باکی نداشته باش! باقی نماند مؤمنی در شرق و غرب زمین مگر این که محشور کند خدا روح او را در وادی السلام. پرسید: وادی السلام کجاست؟ فرمود: پشت کوفه. گویا می بینم ایشان را که حلقه گرد یکدیگر نشسته اند و سخن می گویند.مؤلف گوید: مراد به ارواح در این احادیث اجساد مثالیه است که بالنسبه به جسد عنصری روح است، به قرینه ی نشستن و حلقه زدن. و در هر حال ابدان عنصریه ی مدفونه، مراد نیست. و التزام به این که بدنهای مدفونه را زیر خاک ملائکه بیرون آورند و به محال دیگر برند، به غایب بعید است، بلکه مخالف حس و عیان است، زیرا که محسوس بقای ابدان عنصریه است در قبور. و احتمال این که شاید از ابصار ما مستور باشد بردن ملائکه، نظیر سفسطه خواهد بود. و تمسک به اخبار غیر قطعی الصدور و التزام به امور غریبه وجهی ندارد، و الله العالم بالوقایع.