الاربعین الحسینیه صفحه 65

الحدیث 09

اشاره

رواه الشیخ الأجل ابوالقاسم جعفر بن قولویه فی کتاب «کامل الزیاره» بسنده عن حریز، قال: قلت لأبی عبدالله علیه السلام: جعلت فداک، ما أقل بقائکم اهل البیت و أقرب آجالکم بعضها من بعض، مع حاجه هذا الخلق الیکم. فقال علیه السلام: ان لکل واحد منا صحیفه، فیها ما یحتاج الیه أن یعمل به فی مدته، فاذا انقضی ما فیها مما امر به عرف أن أجله قد حضر، و أتاه النبی (ص) ینعی الیه نفسه و أخبره بماله عندالله، و ان الحسین (ع) قرء صحیفته التی أعطاها و فسر له ما یأتی و ما یبقی، و ما بقی منها اشیاء لم تنقض، فخرج الی القتال، و کانت من تلک الأمور التی بقیت أن الملائکه سئلت الله فی نصرته، فأذن لهم، فمکثت تستعد للقتال و تتأهب لذلک حتی قتل، فنزلت و قد انقطعت مدته، و قتل صلوات الله، علیه، فقالت الملائکه: یا رب أذنت لنا فی الانحدار و أذنت اله فی نصرته، فانحدرنا و قد قبضته، فأوحی الله تبارک و تعالی الیهم: الزموا قبته حتی ترونه و قد خرج، فانصروه و ابکوا علیه و علی ما فاتکم من نصرته، و انکم خصصتم بنصرته و البکاء علیه، فبکت الملائکه حزنا و جزعا علی ما فاتهم من نصرته، فاذا خرج صلوات الله علیه یکونون انصاره. (1) .

ترجمه

حریز گوید: گفتم به امام صادق: سربهایی تو گردم! چه کم گردانیده ماندن شما خانواده را و نزدیک کرده درنگ نمودن های شما را برخی از برخی با نیاز این مردم به شما؟ پس گفت او: برای هر یک از ما، نامه ای است که در اوست هر چه نیازمند است به آن، که به جا آورد در هنگام زندگانی خود. پس چون بگذرد آنچه در آن نامه است از آنچه فرمان داده شد به او،